Heaven Editie 5 - 2025

Het zal weinigen zijn opgevallen, maar voor de zesde keer op rij hebben we een vrouw op het omslag van ons blad staan. Voor Heaven is dat een hele jaargang. Het is een klein statement waarop we onszelf niet al te zeer willen laten voorstaan – al doen we dat natuurlijk toch een beetje door het hier te benoemen. Het kostte verrassend weinig moeite, waar we vooraf misschien dachten dat het soms wat geforceerd zou overkomen. De feminiene stem in popmuziek klinkt almaar luider. Eric van Domburg Scipio verwoordt dat verderop in het blad in de recensie van het album van Addison Rae: ‘Het is zonder twijfel de belangrijkste ontwikkeling op popgebied van de laatste tien jaar. Waar de vooral door mannen gedomineerde rockmuziek steeds meer het veld moet ruimen,…

“So pleased to meet you”, zeggen ze in koor. Ellie Rowsell, frontvrouw en boegbeeld, kijkt oprecht geïnteresseerd, gitarist Joff Oddie vult bedachtzaam aan. Naast hen rond de grote tafel met flesjes water zitten bassist Theo Ellis en drummer Joel Amey. Allen even vriendelijk. Maar de klok tikt. Dertig minuten. Niet langer. Interviewsessies in een strak schema, ingepland tussen persmomenten, showcase-optredens en marketing-overleggen. Alles omgeven door de hectiek van een groot label: Columbia Records, alias Sony. Hier wordt niets aan het toeval overgelaten. Alles ademt: dit wordt groots, meeslepend. Huge. Het nieuwe album The Clearing verschijnt eind augustus. Geschreven in Londen, gemaakt in Los Angeles. Geen toeval, zegt Joff Oddie: “Er is iets met die stad. Een soort muzikale energie. Mensen komen daar samen om op hoog niveau muziek te maken.…

Columbia/Sony In een relatief korte tijd is Wolf Alice doorgestoten naar de top van de internationale muziekscene. Dus een nieuwe release na Blue Weekend uit 2021 is wel iets om naar uit te kijken. Vooral na een sterk optreden onlangs op Glastonbury, de Engelse hoogmis voor actuele bands (met uitzondering van sir Rod Stewart). Vanaf de eerste pianotonen op Thorns trekt frontvrouw Ellie Rowsell je mee in haar universum. Alles draait om haar magnifieke stem(bereik). Van sensueel en hypnotiserend, tot aan de hoge uithalen van een echte rockbitch op de single Boom Baby Boom. De band uit Londen klinkt op dit nieuwe album wel wat Amerikaanser en gelikter. Het gros van de songs op The Clearing is jazzy, poppy en bijna r&b, en in al die liedjes speelt de stem…

Voor aanvang van het gesprek wil de vertegenwoordiger van het platenlabel nogmaals benadrukken dat ‘Jacobs voornaamwoorden them/their zijn’. In onze ontmoeting verloopt dat soepel, want you is in het Engels natuurlijk ook gewoon jullie. In geschreven tekst vind ik het zowel als lezer en als schrijver wat lastiger, omdat het gebruik van hen/hun je steeds even op het verkeerde been zet. Maar ik heb er alle begrip voor, zeker na beluistering van Alons debuutalbum. Veel songs gaan over de tegenstrijdige en vaak heftige emoties waarmee queer personen in hun puberteit – toch al een periode vol twijfels en onzekerheden – te kampen hebben. ‘We are taught to hate and fear the beautiful boundless colourful love that is in us. And it’s a tragic, paradoxical illness, to fear love’, lees ik…

Island/Universal De 24-jarige Jacob Alon en diens debuutalbum In Limerence – Limerence: obsessieve liefde; ik dank u, Google – gooien alom hoge ogen. De sappigste vergelijkingen rollen door de persberichten: Nick Drake, Jeff Buckley, Adrianne Lenker en Sufjan Stevens worden in één adem genoemd om Alon en diens kleine liedjes te mogen beschrijven. 3voor12 zou een contactverbod moeten krijgen voor hun gezwijmel, maar is het terecht? Ja en nee. Althans, dat is mijn mening: ik, een 25-jarige heteroseksuele cis-man. Waarom is dit relevante informatie? Nou, Alon schrijft over zoektocht, acceptatie, redemption en veelal vis-à-vis diens ontdekking van een queeridentiteit. Pijnlijk verlangen gutst uit de speakers, waar leed en liefde elkaar omhelzen, beide in tranen. Er is schaamte en er is een handreiking; allemaal voortvloeiend uit een ontroerende falsetto en weergaloos…

Het gesprek vindt plaats tijdens het jaarlijkse showcase festival The Great Escape in het Zuid-Engelse Brighton. Op een kleine bank in de lobby van het hotel zitten Heide Peverelle, Gracie Sinclair en Jeanie Pilkington. Hun stemmen vloeien in elkaar over zoals ook hun zanglijnen dat doen: soepel, gelaagd, met ruimte voor frictie. “Journalisten hebben vaak moeite om ons goed te citeren”, lacht Sinclair. “Ze halen onze stemmen door elkaar.” Folk Bitch Trio ontstond na de middelbare school in Melbourne. “We waren al vijf jaar bevriend”, zegt Pilkington. “Het is ons eerste en enige muzikale project.” De band werkt vanuit radicale gelijkwaardigheid. Liedjes ontstaan individueel, maar worden collectief voltooid. “We bouwen ze samen op”, aldus Peverelle. Bitchiness Hun naam roept vragen op. Is het een feministisch statement? “Niet echt”, zegt Pilkington.…