Heaven Editie 3 - 2025

Je hoeft niet scherpziend te zijn om de chaos te ontwaren. Razende Roeland regeert aan de overkant van de oceaan en zijn schaduw reikt tot ver buiten zijn landsgrenzen. Elke dag brengt nieuwe verwarring en onzekerheid. Juist in die wankele wereld wil Heaven, in alle bescheidenheid, een baken zijn. Een magazine dat koers houdt en niet van hype naar hype zwalkt. Muziek als houvast, als ontdekkingstocht in een soms ongrijpbare werkelijkheid. We hebben geluisterd naar jullie, onze lezers. Naar de opbouwende opmerkingen, de kritische noten, de suggesties die ons werden aangereikt. We trekken daar lering uit, want een goed oor hebben is niet alleen een deugd bij het beluisteren van muziek, maar ook bij het maken van een magazine. We maken in het blad toch weer wat meer ruimte vrij…

Veel melodieën van Tender Superpower, Marta Arpini’s jongste album, nestelen zich haast geruisloos in je hoofd. Haar muziek is zacht, maar blijkt inderdaad onvermoede kracht te bezitten. Ze komt uit de jazz, maar haar nummers klinken als folkpop. “Ik wilde graag muzikant worden en hield van jazz. Als kind had ik pianoles, maar zodra ik voor anderen moest spelen verstijfde ik van angst. Wanneer ik zong had ik daar totaal geen last van, dan voelde ik me juist volkomen vrij.” Dus ging ze jazz studeren aan het conservatorium in Milaan, niet ver van haar woonplaats Crema. Een master voor vocalisten was daar niet mogelijk. “Amsterdam had een goede reputatie en er is een grote Italiaanse gemeenschap van studenten en musici.” Dat velen in Nederland blijven hangen heeft volgens haar alles…

AT EASE Na cum laude te zijn afgestudeerd als jazzvocaliste aan het Civici Corsi di Jazz in Milaan, trok de Italiaanse Marta Arpini naar Amsterdam om aan het conservatorium aldaar haar opleiding te voltooien. Op haar debuutalbum Forest Light (2019) is die achtergrond nog wel te horen en ook, zij het al een stuk minder, op opvolger I Am A Gem (2022). Inmiddels heeft ze zich definitief in Amsterdam gevestigd en is op Tender Superpower van Italiaanse roots of jazz nauwelijks iets meer terug te horen. De muziek laat zich het best omschrijven als kamerfolk: kleine, in accentloos Engels gezongen intieme liedjes. Muzikaal gezien is de setting overigens allesbehalve ‘klein’: Arpini heeft een voorkeur voor rijkgeschakeerde arrangementen met keyboards, akoestische gitaar en elektronische geluidseffecten. Het creatieve gebruik van een keur…

Het is februari 2025, maar de gestalte die uit het zwarte busje voor de Amsterdamse Melkweg stapt lijkt regelrecht uit de jaren zeventig te komen. Gehuld in een lange bruine jas met ‘harige’ kraag en de ogen verscholen achter oversized glazen van een retro-zonnebril pakt Spencer Sutherland zijn koffer uit de achterbak. Hij wordt direct opgemerkt door een plukje fans dat verderop staat te wachten voor het concert, dat pas over enkele uren zal beginnen. De Amerikaan zwaait uitbundig. “Hoeveel staan er al? Een stuk of dertig? Misschien dat ik er zo nog even naartoe ga.” Eerst maar de venue binnenstappen. De soundcheck wacht. Sutherland kan een grote glimlach niet onderdrukken als hij de koffer via een krappe wenteltrap naar de kleedkamers probeert te krijgen. “Op deze plek speelde Prince…

Eddie Keogh (zang en gitaar), Eoghan ‘McGoo’ McGrath (banjo) en Eoin ‘Fitz’ Fitzgibbon (bas) schuiven in januari aan in een Gronings café voor een interview tijdens Eurosonic Noorderslag. Op het festival spelen ze meerdere showcases om een stevigere voet aan Europese grond te krijgen. In de noordelijke stad kunnen ze nog redelijk onopgemerkt over straat lopen. In het Verenigd Koninkrijk en thuisland Ierland is dat wel anders. Wat wil je, als zelfs Bruce Springsteen je omarmde en media je betitelen als ‘de nieuwe Mumford & Sons’. “Het is tot nu toe letterlijk een filmverhaal, inclusief de scène waarin mannen gekleed in leren jasjes en met grote zonnebrillen ons benaderen met de woorden: ‘We are gonna make you a star.’ Echt onwerkelijk”, zegt frontman Keogh. Een studentenhuis in Limerick, 2021 Keogh:…

Ooit waren pop en klassiek streng gescheiden, maar de kloof was niet zo breed als je misschien zou denken. In pop zit meer geld, dus openden concertzalen al snel hun deuren voor de muziek die in de ogen van hun oorspronkelijke clientèle vulgair was. Al in 1963 trad Johnny Hallyday op in het Amsterdamse Concertgebouw. Dat leverde chaotische taferelen op, die voor het nageslacht zijn bewaard op YouTube. Shows van The Doors, minus een Jim Morrison die te stoned was om op te treden, en van The Who die Tommy speelt in dezelfde hoofdstedelijke muziektempel, zijn legendarisch. Paul McCartney geeft het eerbiedwaardige gebouw zelfs een name check in het nummer Rockshow. Inmiddels is het Concertgebouw ook gezwicht voor het fenomeen coverband. Ook hier speelt geld een rol. Tegen pittige prijzen…