Inhoudsopgave van Editie 5 - 2025 - Heaven

Jagjaguwar/Konkurrent Het kan aan mij liggen, maar als je jezelf Folk Bitch Trio noemt verwacht ik een ruiger soort folk dan wat dit Australische drietal – Gracie Sinclair, Heide Peverelle en Jeanie Pilkington – ons voorschotelt op dit debuutalbum. In plaats van punky folk horen we behoorlijk ingetogen songs en prachtige triozang. Maar ik wil meteen benadrukken dat ik zeer te spreken ben over dit album en absoluut niet teleurgesteld omdat ik afgaand op hun naam eigenlijk iets onverschrokkeners had verwacht. Het is sowieso vreemd om artiesten af te rekenen op grond van je eigen verwachtingen en je waardeoordeel niet te laten afhangen van hetgeen je daadwerkelijk te horen krijgt. In het geval van Now Would Be A Good Time zijn dat tien beeldschone folky liedjes. Qua stijl is het…

Ik ontmoet Big Thief op een zonnige middag in Amsterdam. We zitten samen in een kamer zonder ramen, dus regen of zonneschijn maakt nauwelijks uit; voor mij wordt tijd een zwevende wolk. Ik ga op in het moment terwijl de band reflecteert op muziek, gemeenschap, transformatie en helende energie. Dit stuk is een transcriptie van ons gesprek, want ik heb ervoor gekozen hun woorden niet te veranderen, alleen wat passages weg te snijden en kleine aanpassingen te doen om de diepgang, warmte en gevoeligheid van deze uitzonderlijke artiesten beter te doen uitkomen op papier. De band noemt hun nieuwe album een ‘grand departure’. Gevraagd naar wat Double Infinity een ‘groots vertrek’ maakt, vertelt Adrianne over de evolutie van de band. “Ik denk dat het een groots vertrek is van alles…

Het computerscherm is voor het zoomgesprek in tweeën gesplitst. Bijna alsof het geoefend is, verschijnen de zussen gelijktijdig in hun eigen beeldvlak op het scherm. De synchronie valt op. “Als je al zoveel tijd in je leven samen doorbrengt, ontstaat er een onzichtbare connectie”, verklaart Rebecca lachend. “We zijn nu dertigers en in al die jaren zijn we maar drie weken van elkaar gescheiden geweest. Ik was toen begin twintig en kreeg de kans om in een Haïtiaans weeshuis te werken.” Gezinsleden die een band vormen, kennen vaak een sterke dynamiek. Vanwege bloedbanden is het toch anders dan als vrienden gezamenlijk instrumenten oppakken. Rebecca: “Als je kijkt naar Oasis of The Black Crowes, weet je dat het heel uitdagend kan zijn. Dat er bij ons harmonie is, komt doordat we…

Rounder Records Wat een heerlijk popplaatje schotelt Judy Blank ons voor op dit debuut voor Rounder Records. En dat had ik niet verwacht. Wel dat het een fijn plaatje zou worden natuurlijk, maar niet dat het zo’n poppy schijf zou zijn. Weliswaar is het alweer zeven jaar geleden dat haar vorige album Morning Star verscheen, maar daarop leek de gewezen Utrechtse meer dan ooit voor een alternatief countrypad te kiezen. Gezien het feit dat ze sindsdien in de Verenigde Staten haar tweede thuisland lijkt te hebben gevonden, daar ook volop tourde met een countryband als SUSTO en onderdak vond bij het gerenommeerde folk- en rootslabel, was mijn verwachting dat Big Mood meer country zou uitpakken. Hoewel zulke elementen beslist nog wel te horen zijn, zeker op de tweede deel van…

“I got the style, but not the grace I got the clothes, but not the face I got the bread, but not the butter I got the winda, but not the shutter But I’m big in Japan” Net terug van mijn drieweekse reis naar Japan valt op dat in dat mysterieuze land (bijna) alles anders is. Neem de verkeersregels. Voetgangers hebben altijd voorrang; dan komen fietsers; en als laatste pas de automobilisten. Dit uitstekende systeem leidt er echter toe dat fietsers zowel op straat als op het trottoir mogen rijden, en daar voortdurend bijna voetgangers aanrijden. Hun fiets heeft geen bel – dat is niet nodig. Prullenbakken zijn er evenmin, want iedereen wordt geacht zijn eigen afval mee te nemen (en doet dat ook!). In de bus en metro moet je je mond dichthouden.…

“So pleased to meet you”, zeggen ze in koor. Ellie Rowsell, frontvrouw en boegbeeld, kijkt oprecht geïnteresseerd, gitarist Joff Oddie vult bedachtzaam aan. Naast hen rond de grote tafel met flesjes water zitten bassist Theo Ellis en drummer Joel Amey. Allen even vriendelijk. Maar de klok tikt. Dertig minuten. Niet langer. Interviewsessies in een strak schema, ingepland tussen persmomenten, showcase-optredens en marketing-overleggen. Alles omgeven door de hectiek van een groot label: Columbia Records, alias Sony. Hier wordt niets aan het toeval overgelaten. Alles ademt: dit wordt groots, meeslepend. Huge. Het nieuwe album The Clearing verschijnt eind augustus. Geschreven in Londen, gemaakt in Los Angeles. Geen toeval, zegt Joff Oddie: “Er is iets met die stad. Een soort muzikale energie. Mensen komen daar samen om op hoog niveau muziek te maken.…

Vorig jaar zag ik ze in een donkere kelder in Brighton tijdens het showcasefestival The Great Escape. Daar werkte hun muziek als wierook in een kleine ruimte: bedwelmend. Vandaag is alles anders. De lucht is warm, de bladeren ritselen mee, en hun geluid – dat van hun jongste album Big Swimmer – glijdt als een Amerikaans landschap traag aan je voorbij. “Het is gek”, merkt Craig Whittle op als ik hem vraag naar de invloed van de omgeving op hun muziek, “maar het maakt echt uit. We hebben het nooit zo bewust gevoeld, maar als een plek goed aanvoelt, als je samen met het publiek in dezelfde ruimte zit, of dat nu een kelder is of een bos, dan gebeurt er iets. Dan tilt het je op.” Hannah Merrick vult…

4AD/V2 Double Infinity is het zesde Big Thief-album in negen jaar tijd. Niet meteen een wereldschokkend aantal, maar ook bepaald niet slecht, zeker als we in aanmerking nemen dat frontvrouw Adrianne Lenker in die periode ook de nodige soloalbums uitbracht en we niet moeten vergeten dat corona eveneens nog opspeelde. Vergeleken met eerder werk, maakt dit nieuwe album een toegankelijkere indruk. Ofschoon Lenker nog altijd een zeldzame kwetsbaarheid in haar muziek legt, komen haar folkpopliedjes ditmaal opener over. Niet alleen lijken ze meer vaart te bezitten, ook hun klank is minder gesloten dan voorheen, waardoor Double Infinity meer mensen zou moeten kunnen aanspreken. En dat zonder dat de band radicaal anders is gaan klinken. Ik verwacht dan ook niet dat hun diehard fans nu zullen afhaken, zozeer lijkt Double Infinity…

Die stem heeft hij niet van een vreemde: zijn moeder, gospelzangeres Dorothy Harding, neemt hem als kind al mee op tournee. In een busje reizen ze van kerk naar kerk, van Alabama naar Arizona, van Californië naar Texas. De jonge Curtis zingt mee in het koor, luistert naar de radio en vindt een thuis in een leven onderweg. Als tiener belandt hij in Atlanta waar hij zich onderdompelt in de bruisende hiphop-scene. Daar komt hij Cee Lo Green tegen, met wie hij een tijdlang tourt als achtergrondzanger. En nu is daar zijn vierde album: Departures & Arrivals: The Adventures of Captain Curt. Een conceptalbum, dat pas na het opnameproces een concept-album bleek te zijn. “Ik hoorde de songs en bekeek de teksten en dacht: wow, dit is eigenlijk heel conceptueel.…

De beste bands ontstaan vanuit innerlijke noodzaak. Uit een collectieve drang om iets te zeggen, te delen, te voelen. Andere bands worden rond een blikvanger gebouwd: een gitarist met vuurwerkvingers, een zanger met gouden stembanden, een frontman die licht absorbeert. Bij het Welshe trio Cardinal Black krijg je op het eerste gehoor het vermoeden dat de band is opgetuigd om gitarist Chris Buck alle ruimte te geven. Maar dat idee wordt vlot ondergraven. Want zanger/bassist Tom Hollister en drummer Adam Roberts houden het schip strak op koers. “Het draait bij ons om balans”, zegt Hollister via Zoom. Een sympathieke man met een heldere blik, een weloverwogen woordkeuze en een markante stem waarin warmte en soul resoneren. “We houden de band in evenwicht, we dienen het liedje, niet ons ego.” “Vroeg?…

Columbia/Sony In een relatief korte tijd is Wolf Alice doorgestoten naar de top van de internationale muziekscene. Dus een nieuwe release na Blue Weekend uit 2021 is wel iets om naar uit te kijken. Vooral na een sterk optreden onlangs op Glastonbury, de Engelse hoogmis voor actuele bands (met uitzondering van sir Rod Stewart). Vanaf de eerste pianotonen op Thorns trekt frontvrouw Ellie Rowsell je mee in haar universum. Alles draait om haar magnifieke stem(bereik). Van sensueel en hypnotiserend, tot aan de hoge uithalen van een echte rockbitch op de single Boom Baby Boom. De band uit Londen klinkt op dit nieuwe album wel wat Amerikaanser en gelikter. Het gros van de songs op The Clearing is jazzy, poppy en bijna r&b, en in al die liedjes speelt de stem…

Het is augustus 1962 wanneer Jenkins naar de studio gereden wordt. Achter het stuur zit medebandlid Otis Redding Anders dan Jenkins heeft hij wél een rijbewijs. Johnny Jenkins heeft zijn dag niet en de resultaten van de sessies zijn niet overtuigend. Er is nog wat tijd over, Redding vraagt of hij het laatste halfuurtje studiotijd mag gebruiken. Dat mag. Redding zingt These Arms of Mine. Prompt biedt Jim Stewart hem een contract aan. Stax heeft een artiest in de gelederen die het label gezicht geeft. Na enkele redelijk succesvolle singletjes is het tijd voor een album. Daarop is Redding hoorbaar zoekende, samen met het label overigens. Hij zingt vooral covers en beslaat een zeer breed spectrum. Op het tweede album dat begin 1965 verschijnt, lijkt de keuze gemaakt voor ballads,…

Ze noemt zichzelf rusteloos, maar wie haar ziet, zou eerder denken dat ze zich overal thuis voelt. Judy Blank is als een kameleon: telkens weer anders, zonder zichzelf te verliezen. Sinds haar debuut When The Storm Hits (2014) bleek ze niet in een hokje te vangen – americana, roots, indiepop, country. Die ongrijpbaarheid is haar kracht. Ze maakt catchy liedjes met bedrieglijk lichte melodieën waarin soms het donker schittert. “Ik heb wel wat met contrasten”, zegt ze zittend in het Louis Hartlooper Complex in Utrecht, niet lang na een tour door haar nieuwe thuisland Amerika. “Die herken ik ook in mezelf. Er zit zeker iets dubbels in me.” De kiem van haar carrière werd gelegd in 2013, toen ze deelnam aan het tweede seizoen van De Beste Singer-Songwriter van Nederland…

Jump In Records/Bertus Cardinal Black is een band uit Wales, ooit ontdekt door Steve Winwood, die na een valse start vijftien jaar geleden, in 2020 werd heropgericht door het trio Chris Buck (gitaar), Adam Roberts (drums) en frontman Tom Hollister. Na January Came Close uit 2022 is Midnight At The Valencia hun tweede studioplaat, een album dat overtuigt vanaf het eerste moment tot aan de begeesterende afsluiter Your Spark (Blows Me To Pieces) met een uitgekiende hutspot van rock, blues en soul. De Welshmen hebben het geluk een wereldzanger in hun midden te hebben in de persoon van Hollister, wiens fraaie vocalen regelmatig herinneren aan Paul Weller. Het album puilt uit van de fraaie composities die in prachtige, vernuftige arrangementen zijn gegoten van zowel mooie ballads (Racing Cars, Breathe, Morning…

Agressie Bruutheid Hevigheid 10 LINTON KWESI JOHNSON Five Nights Of Bleeding (1979) Dichter Linton Kwesi Johnson doet op zijn debuutalbum Dread Beat An’ Blood akelig gedetailleerd verslag van een reeks geweldexplosies tussen zwarte jongeren onderling in London (It’s war among’ the rebels, madness madness war). Geweld dat zich volgens LKJ beter tegen de racistische politiemacht (Babylonian tyrants) kan keren. Somber, maar met een reggaedub waarop je niet stil kan zitten. Albo Helm 9 GENESIS The Battle Of Epping Forest (1973) Het langste nummer op Selling England By The Pound, hun gevierde album, gaat over de bendeoorlogen die begin jaren zeventig woedden in het Londense gangstermilieu. Verteld met de nodige (cockney) humor, met heel veel fijne details, op veelzijdige, complexe, maar niettemin toch niet al te moeilijk te volgen muziek. Eric van Domburg Scipio…