Inhoudsopgave van Editie 3 - 2025 - Heaven

En dat was in 1975 reuze interessant, want niet alleen was Dylan alweer drie intrigerende stappen verder, in de tussentijd had The Band zich ontwikkeld tot de ultieme americanaband. Wat begon als het uitproberen van wat nieuwe nummers, en een beetje jammen op klassiekers, had zich ontpopt tot een heilige graal. Ook al omdat er een bootleg circuleerde, Great White Wonder, met muziek van die keldersessies. En hoe klonk dat dan? Als je de muziekgeschiedenis die achter The Basement Tapes schuilgaat even probeert te negeren, klinkt het op het eerste gehoor eigenlijk verrassend gewoon. Odds And Ends is een treffende opener, want losse eindjes, daar bestaat dit dubbelalbum uit. Dan volgt Orange Juice Blues (Blues For Breakfast), een gezellige blues zonder veel pretentie. Million Dollar Bash heeft een grappig Motown-achtig…

Eigenlijk ben ik niet de juiste persoon om Michelle Zauner te spreken. Weliswaar ben ik liefhebber van het soort indiepop dat ze als Japanese Breakfast maakt, en vind ik haar nieuwe door Blake Mills geproduceerde album werkelijk prachtig, maar ik heb het idee dat ik als wat oudere witte man toch een beetje de aansluiting mis met deze dertiger. Waarom kan ik niet precies uitleggen. Het kan dus aan mij liggen dat ik denk dat het Zoomgesprek wat stroef op gang komt. En wanneer ik halverwege het interview een vraag stel over haar multiraciale achtergrond – Zauner heeft een Amerikaanse vader, een Zuid-Koreaanse moeder en is opgegroeid in de Verenigde Staten – lijkt dat even totaal verkeerd te vallen. Ze riposteert met een wedervraag: hoe is het om een witte…

“We nemen eerlijk gezegd graag de tijd voor onze albums. Sommige bands maken elk jaar een plaat, maar ik heb in zo’n korte tijd gewoon niet genoeg wat het vermelden waard is. Vier tot vijf jaar is voor ons gebruikelijker en ditmaal duurde het door omstandigheden wat langer. Spijtig voor onze fans, maar wat ze krijgen is van een hoger niveau, denk ik. Eerst zorgde de pandemie ervoor dat we, voor het eerst in twintig jaar, helemaal niet optraden. Dat was zo’n vreemde gewaarwording dat we werkelijk aan onze toekomst gingen twijfelen. In de periode daarna overleden mijn moeder, mijn broer en een van mijn oudste en beste vrienden. Een moeilijke tijd waarin ik nogal wat te verwerken had. Zoals altijd deed ik dat ook door er songs over te…

Fiction Records Het idee voor dit conceptalbum begint als Steven Wilson op bezoek gaat bij een bevriende ruimtewetenschapper in Londen. Die vraagt aan hem of hij weleens gehoord heeft van het fenomeen the overview? Astronauten die heel sterk positief of negatief reageren als zij eenmaal loskomen van de aarde en vanuit het heelal voor het eerst diezelfde aarde in al zijn kwetsbaarheid zien. Onmiddellijk weet Wilson waar zijn volgende album over moet gaan. De nietige plaats van de mens en de planeet in de onmetelijke kosmos. Afgelopen september zaten we in een vegetarisch restaurantje in Haarlem. Wilson was eregast van het vinylfestival. Die avond vertelde hij over zijn nieuwe project en de soms knellende verhouding van de artiest met zijn fans. “Voor mij moet ieder album een nieuw geluid opleveren.…

Mike Hadreas reist samen met zijn levenspartner en muzikale rechterhand Alan Wyffels. Vijftien jaar geleden leerden ze elkaar kennen toen ze beiden afkickten van de alcohol. Hadreas is klein van stuk en zachtmoedig. Op zijn vijftiende kwam hij uit de kast en werd zo ernstig gepest, ook fysiek, dat hij de middelbare school voortijdig verliet. Op de kunstacademie zag hij dat er meer ‘buitenstaanders’ waren zoals hij. Muziek bood troost en een ontsnapping. Eerst als luisteraar. “Ik voelde me onbegrepen en als je muzikanten als PJ Harvey, Elliott Smith en Liz Phair hoort zingen over outsiders voel je je minder alleen.” Hij schilderde, maar besloot van de ene op de andere dag om een song te schrijven. “Ik had als kind wel pianolessen gehad, maar nooit in bandjes of zo…

Als een in zichzelf gekeerde monnik uit een zeventiende-eeuws schilderij van Francisco Zurbarán sloft zanger Jacob Slater van Wunderhorse de kleedkamer in. Zijn hoofd diep verscholen in de capuchon van zijn hoodie vermijdt hij oogcontact. Dat hij afgemat is, steekt hij niet onder stoelen of banken met zijn zacht gebroken stem. Even later voegt de duidelijk frisser ogende drummer Jamie Staples zich bij hem op de bank. De band heeft er een intensief tourschema opzitten. Geen wonder dus dat ze – zoals ze dat in Engeland zo mooi zeggen – ‘knackered’ zijn: uitgeput. Voor mij was Wunderhorse de sensatie van het jaar 2024. Hun album Midas is gitaar gedreven rock-’n-roll die het meeste recht van bestaan heeft als ze zich niet beter voordoet dan ze is. Wie over de band…

Eddie Keogh (zang en gitaar), Eoghan ‘McGoo’ McGrath (banjo) en Eoin ‘Fitz’ Fitzgibbon (bas) schuiven in januari aan in een Gronings café voor een interview tijdens Eurosonic Noorderslag. Op het festival spelen ze meerdere showcases om een stevigere voet aan Europese grond te krijgen. In de noordelijke stad kunnen ze nog redelijk onopgemerkt over straat lopen. In het Verenigd Koninkrijk en thuisland Ierland is dat wel anders. Wat wil je, als zelfs Bruce Springsteen je omarmde en media je betitelen als ‘de nieuwe Mumford & Sons’. “Het is tot nu toe letterlijk een filmverhaal, inclusief de scène waarin mannen gekleed in leren jasjes en met grote zonnebrillen ons benaderen met de woorden: ‘We are gonna make you a star.’ Echt onwerkelijk”, zegt frontman Keogh. Een studentenhuis in Limerick, 2021 Keogh:…

Sturgill Simpson in Paradiso, 4 maart 2025 Twee uur tikt de set aan, maar Simpson is nog niet klaar. Hij neemt een slok van zijn bier, kijkt het publiek in en grijnst: If you gotta go home for the babysitter, you’re excused. Gelach, geroezemoes, mensen die een blik wisselen: gaan we door? Hij denkt van wel. De energie in de zaal verschuift. Het strakkere regime van de eerste helft maakt plaats voor een losgeslagen, duivels bevlogen slotstuk. Maar country is veel meer dan droefenis en nostalgie. Ze is een ontembare, grensoverstijgende kracht, een muziekstroming die zich niet laat reduceren tot een karikatuur van cowboyhoeden, puntlaarzen en dronken liefdesverdriet, zoals ik onlangs weer kon ervaren bij het fantastische optreden van Sturgill Simpson in Paradiso. Er zijn steeds weer artiesten en bands…

Dead Oceans/Konkurrent Vier jaar geleden bereikte de Amerikaanse zangeres en liedjesschrijver Michelle Zauner, beter bekend als Japanese Breakfast, haar grootste faam met Jubilee. Haar derde album – dat al in 2019 klaar was, maar door corona pas in 2021 uitgebracht – tilde haar carrière en populariteit naar een veel hoger niveau en bezorgde haar verscheidene Grammy-nominaties. Het moet gek lopen mocht For Melancholy Brunettes (& Sad Women) dat succes niet op zijn minst evenaren en mogelijk zelfs overtreffen. Waar Jubilee nog een vrij lichte vorm van indiepop was, verpakt in fraai geconstrueerde songs, gooit Zauner het nu, met de titel als aandachtige leidraad, over een van melancholie doordrenkte boeg, die haar knappe liedjes nog extra gewicht verleent. Een deel van het succes van For Melancholy Brunettes valt toe te schrijven…

New West Het is maar liefst zeven jaar geleden dat we voor het laatst hoorden van The Devil Makes Three. Dat was met hun zesde album Chains Are Broken, vier jaar nadat ze ons voor het eerst waren opgevallen met het door Buddy Miller geproduceerde I’m A Stranger Here. Al te veel is er aan de sound van dit bluegrass/ country/folktrio niet veranderd, al is sinds het vorige album de dame gewisseld die in de band contrabas speelt. Geschraagd door de twee mannelijke gitaristen/zangers, brengt The Devil Makes Three een fijne mix van bluegrass, countryfolk en singersongwriterliedjes die aangenaam klinken. Al lijkt er op Spirits toch iets van urgentie te ontbreken. De band wilde terugkeren naar het onopgesmukte geluid van hun begintijd, maar dat komt in de muziek niet heel…

Postpunk duldt geen onverschilligheid. Je omarmt het of verwerpt het. Alles of niets. In eerste instantie behoorde ik tot die laatste categorie: The Murder Capital liet me onverschillig. Waar generatiegenoten als Fontaines D.C. en indiefolkband Lankum met hun melodieuzere palet meteen iets bij me losmaakten, leek The Murder Capital eerder aansluiting te vinden bij bands als het Britse Idles. Staccato-zang, zinnen als statements. Barricademuziek. Shoegaze noise en liedjes over onmacht en hartzeer. Helemaal mijn ding, maar in de regel toch wel iets minder toegankelijk. Maar toen ik ze zag als voorprogramma bij Nick Cave, ontdekte ik iets wat me eerder was ontgaan. Hun muziek bezit meerdere betekenislagen, die zich slechts langzaam prijsgeven. Gaandeweg werd dat zichtbaar. Dus wekte de band mijn interesse. Die interesse hield stand. The Murder Capital verkent…

Matador/Beggars/V2 Net als op zijn vorige drie releases werkt Mike Hadreas, alias Perfume Genius, op Glory samen met Blake Mills als producer. Wie daaruit evenwel de conclusie trekt dat het album min of meer hetzelfde zal klinken als die voorgangers, heeft buiten de waard gerekend. Want waar die platen toch vooral de kwetsbaarheid van Perfume Genius benadrukten, trekt Glory meteen feller van leer. Waar Hadreas zich tot nu toe presenteerde als een buitengewoon introvert persoon met behoorlijk introverte muziek, omarmt hij hier veel meer de buitenwereld met songs die opener en daardoor toegankelijker zijn. Niet dat Pefume Genius opeens radicaal anders klinkt, Hadreas’ eigenzinnige singer-songwriterpop is beslist nog niet hitparadefähig, maar op Glory openbaart zich voor het eerst een artiest die op weg is daar te komen. Hoewel ik betwijfel…

Terwijl natuurbranden wild om zich heen grijpen en grote delen van Los Angeles in de as leggen, zit Eddie Chacon hoog en droog in zijn appartement in downtown LA. Door zijn panoramaramen heeft hij een fenomenaal uitzicht op wolkenkrabbers en de Californische metropool. Dit soort woningen zie je alleen in films. “Ik kan de Hollywood-letters en het Griffith-observatorium zien”, zegt Chacon terwijl hij rondloopt en de omgeving laat zien via Zoom. “Dit is een van de weinige momenten dat het hier goed toeven is. Het appartement heeft een kunstmatige atmosfeer, zoals een kantoorgebouw: alle lucht gaat door een filterinstallatie, de ramen kunnen niet open. Normaal mis je dat wel, maar met de branden is het een zegen.” Wie het geluk heeft zelf niet getroffen te zijn door de natuurramp, kent…

AT EASE Na cum laude te zijn afgestudeerd als jazzvocaliste aan het Civici Corsi di Jazz in Milaan, trok de Italiaanse Marta Arpini naar Amsterdam om aan het conservatorium aldaar haar opleiding te voltooien. Op haar debuutalbum Forest Light (2019) is die achtergrond nog wel te horen en ook, zij het al een stuk minder, op opvolger I Am A Gem (2022). Inmiddels heeft ze zich definitief in Amsterdam gevestigd en is op Tender Superpower van Italiaanse roots of jazz nauwelijks iets meer terug te horen. De muziek laat zich het best omschrijven als kamerfolk: kleine, in accentloos Engels gezongen intieme liedjes. Muzikaal gezien is de setting overigens allesbehalve ‘klein’: Arpini heeft een voorkeur voor rijkgeschakeerde arrangementen met keyboards, akoestische gitaar en elektronische geluidseffecten. Het creatieve gebruik van een keur…

Countrymuziek is allang niet meer het exclusieve domein van de witte, protestantse man. Er is een rijke traditie van zwarte countryartiesten die vaak over het hoofd werd gezien in de dominante geschiedschrijving van het genre. Pioniers als Ray Charles, Charley Pride, Arthur Alexander en Solomon Burke bewezen al decennia geleden dat country niet aan kleur is gebonden. Darius Rucker, Dom Flemmons, Riannon Giddens, Mickey Guyton en Beyoncé laten zien hoe de zwarte stem in country vandaag nog steeds springlevend is. Het idee dat country exclusief ‘wit’ zou zijn, is een historische vertekening, ingegeven door segregatie en raciale vooroordelen. Gelukkig wordt dat beeld door steeds meer zwarte artiesten doorbroken, zoals op het vorig jaar verschenen album My Black Country, waarop elf Afro-Amerikaanse vrouwen songs van de zwarte songwriter Alice Randall vertolken.…

Artiesten zeggen nee tegen AI Kate Bush, Tori Amos, Damon Albarn en zo’n duizend andere artiesten brachten eind februari een ‘stil’ album uit. Het is hun protest tegen een Brits wetsvoorstel dat ervoor moet zorgen dat kunstmatige intelligentie makkelijker leert van bestaande muziek. De muzikanten zien het als muziekdiefstal en zijn bang voor leegroof. Op het album Is this what we want? is geruis en wat gerommel te horen. De plaat is opgenomen in lege concertzalen en muziekstudio’s. Steven Wilson draait het singletje om in zijn handen. Het is December Skies. Een kerstplaatje, ooit begonnen als experiment. Want daar is Wilson wel van; kijken hoe hij zichzelf en daarmee zijn muziek verder kan ontwikkelen. Altijd dezelfde werkwijze gebruiken is gelijk aan stilstand. Dat is creatieve dood. Hij klapt het hoesje…

Human Seasons Records Samen met het eveneens in Dublin ontstane Fontaines D.C. vormt The Murder Capital de voorhoede van een golf ‘postpunk’ bands die naadloos aansluit bij een flink aantal min of meer verwante Britse acts. Het (zoals alle platen tot nu toe) op hun eigen label uitgebrachte debuut When I Have Fears was in 2019 de overtuigende eerste kennismaking met een band die dezelfde woede en wanhoop uitdroeg die vier decennia geleden zoveel van hun inspiratiebronnen verbond. Op opvolger Gigi’s Recovery was een fikse ontwikkeling te horen met een beduidend groter palet aan emoties in een onontkoombaar flink verbrede vorm. Het liet horen wat een waanzinnig goeie band The Murder Capital werkelijk is. Pers en publiek waren onder de indruk, maar terugkijkend was de band zelf tamelijk kritisch en…

10 BLACK STEEL IN THE HOUR OF CHAOS Public Enemy (1988) Een klassieke jail break song van hiphopcrew Public Enemy. De ik-figuur is een dienstweigeraar (They wanted me for their army or whatever/Picture me giving a damn, I said never) die wordt opgesloten en zijn medegevangenen tot opstand oproept. Het zwarte staal in de song verwijst naar een van een cipier afgepakt wapen, maar lijkt algemener: de kracht van solidariteit onder de brothers waardoor de uitbraak lukt. Tricky coverde het eerste vers als het vervreemdende Black Steel op zijn debuutalbum Maxinquaye. Met een hoofdrol voor de nonchalante vertelstem van partner Martina Topley Bird. Albo Helm 9 THE TEMPTATIONS Ball Of Confusion (1970) In 1970 leverden The Temptations met dit door Barrett Strong en Norman Whitfield geschreven nummer een gemeende noodkreet af over…