Libelle Editie 11 - 2018

Durf ik het hier toe te geven? Zal ik opbiechten dat ik eigenlijk een abominabele huisvrouw ben? Vooruit dan maar. Schoonmaken, strijken en ramen lappen staan bepaald niet boven aan mijn lijstje met goede eigenschappen. Daarentegen kan ik prima boodschappen doen en kook ik niet onverdienstelijk. Als ik er de tijd voor neem, tenminste. Maar oog voor het poetswerk heb ik nauwelijks. “Zal ik de vloer even dweilen?”, oppert mijn man soms heel lief. Kennelijk vindt hij het nodig, maar zelf heb ik zelden last van vloeren die blijkbaar gedweild moeten worden. Maar pas op: áls ik eindelijk een keer de geest krijg, gebeurt het ook uiterst grondig. Een simpel huishoudelijk werkje kan me dan zomaar een hele zaterdag bezighouden. De luxaflex op de kamer van zoonlief, bijvoorbeeld, die laatst…

Ontmoeting op het station Wachtend tot het vijf voor negen zou worden, dronk ik cappuccino op een bankje in Den Haag Centraal Station. Vanaf dat moment mag je namelijk gebruikmaken van de voordeelurenkaart van de NS. Op het perron liepen twee agenten langs, die mij goedemorgen wensten. Terwijl de ene doorliep, vroeg de andere of ik een leuk dagje uit ging. Ik antwoordde dat ik naar Zwolle ging, naar de onthulling van een Stolpersteine. Dat is een gedenksteentje voor mijn vriendinnetje dat tijdens de Tweede Wereldoorlog was vermoord. Ik zag daar tegenop, want ik zou een kleine toespraak houden en was daar zenuwachtig voor. De agent vertelde dat hij onlangs naar het herdenkingscentrum in Westerbork was geweest en dat het hem ontroerd had. Hij vroeg hoe oud ik was tijdens…

Elke week vertelt een lezeres wat zij voor een ander doet. Linda Boer (56): “Jarenlang kampte ik met depressies en lag ik alleen maar in bed. Nu ik mijn depressies heb overwonnen, wil ik me inzetten voor mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken. Daarom ben ik vrijwilliger bij Reisburo Vakantie & Zorg. Met deze organisatie kunnen mensen, jong en oud, die zorg nodig hebben toch op reis. Van een strandvakantie op Curaçao tot een rondreis door Kenia, alles is mogelijk. Wij bieden hen tijdens de reis de zorg die ze nodig hebben. Soms is dit pittig, maar wanneer je de gasten ziet stralen, vergeet je dat. Bij thuiskomst ben je vermoeid, maar ook een mooie ervaring rijker.” vz-zorgvakanties.nl Meedoen aan Dit doe ik? Mail of schrijf naar…

KOSTEN DELEN “Zeg dat je misschien niet duidelijk bent geweest: ze kan de auto lenen in noodgevallen en dan hoeft ze natuurlijk geen benzine te betalen. Maar nu ze de auto elke week wel een keer gebruikt, wil je de benzine-en verzekeringskosten graag delen. Ik denk dat ze dan snel weer op de fiets zit.” Heidie EIGEN SCHULD “Je hebt het zelf zo ver laten komen door niet je grenzen aan te geven, dus het is niet terecht om de buurvrouw de schuld te geven nu zij ook voor het gemak jouw auto leent. Kijk eerst naar je eigen aandeel.” Linda TANK JIJ EVEN? “Vraag je buurvrouw de volgende keer als ze je auto komt lenen of ze op de terugweg even wil tanken. Misschien begrijpt ze de hint...” Maria…

Liefste van de wereld Op 20 december reed je nietsvermoedend op je nieuwe motorscooter naar huis. Een moment van onoplettendheid van een medeweggebruiker leverde jou negen gebroken ribben en een gekneusde klaplong op. Een paar dagen later, na een zware en pijnlijke tijd, bleek je ook een gat in je darm te hebben en levensbedreigende ontstekingen in je buik. De laatste operatie was op 1 januari. Zodra je weer zelf kon ademen, vroeg je naar mij. Nadat ik een tijd je hand had vastgehouden terwijl we elkaar vertelden hoe blij we waren dat jij er nog was, riep je ineens heel hard over de intensive care: “Dames en heren, dit is de vrouw van wie ik al 45 jaar intens houd, en zij van mij.” Dat vond ik zo lief…

ZATERDAG “Schiet eens op!”, snauw ik tegen Charles, die langzaam overeind komt en zich uitrekt terwijl ik al klaarsta om met hem uit te gaan. “Wat héb jij toch vandaag!”, vraagt Han. “Je bent al uit je humeur sinds ik je gistermiddag ophaalde bij het winkeltje.” “Sorry”, zeg ik. “En ja, ik ben uit mijn humeur. Ik ben zelfs verschrikkelijk uit mijn humeur en dat heeft niets met jou te maken, maar alles met de kinderen.” Ik lijn Charles aan, die braaf naast me is gaan zitten. “Dat jouw kinderen onderling ruzie hebben, daar hoef jij je toch niets van aan te trekken?”, vraagt Han verbaasd. “O nee?”, zeg ik woedend. En omdat ik niet zo snel een goed argument paraat heb, zeg ik nog een keer “O nee?” Ik…