ZONDAG
Vanochtend bij Engelien en Bart geweest. Heerlijk dat het nu weer mogelijk is om even langs te gaan, een kop koffie te drinken, bij te praten en na anderhalf uur weer te vertrekken. Hoe verder weg iemand woont, hoe langer je blijft. Niemand gaat nu eenmaal anderhalf uur in de auto zitten om even een kopje koffie te drinken. Zoals het nu is, voelt het ontspannen en vanzelfsprekend. Klaartje speelde bij een vriendinnetje, Lonneke zat met een paar vriendinnen in haar kamer. Hun stemmetjes, vermengd met muziek, vulden het huis. “Het gaat zo goed met Lonneke”, zei Engelien. “Ik zie haar nog met Bart binnenkomen, die eerste keer. Zo’n stil, verdrietig meisje. Ik dacht: hoe moet dat ooit goedkomen? En moet je haar nu eens horen!” Snelle voetstappen de…