Libelle Editie 44 - 2017

Het volgen van een Gordon-opvoedcursus leek mij ooit een goed idee, maar ik schoof het telkens voor me uit. Uiteindelijk is het er nooit van gekomen. Deze methode, die overigens niets te maken heeft met de gelijknamige BN’er, leert je op een betere manier communiceren met je kinderen. Gelijkwaardigheid en wederzijds respect staan daarbij centraal. En als er problemen zijn, worden die gezamenlijk opgelost. Inderdaad, dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Redactiemanager Barbara, moeder van drie, deed de cursus onlangs wél. Met in het achterhoofd: waarom gaan we wel op puppy-cursus als we een hond nemen en moet het opvoeden van onze kinderen zo goed als vanzelf gaan? We zijn daarin toch allemaal autodidact, afgezien van degenen die er echt voor hebben doorgeleerd. Eigenlijk doen we maar…

Buikpijn om de buren Zo’n anderhalf jaar wonen wij nu in ons huis en we wonen er heerlijk, alleen is het erg gehorig. Ik vond het spannend om het gesprek met de buren aan te gaan over de geluidsoverlast, maar ik móest het doen van mezelf. Het bleek dat ze er werkelijk geen idee van hadden en ze vatten het heel sportief op. Zij bleken ook last te hebben van onze trap. Die hebben we laten bekleden. Ik ben blij dat ik het onderwerp heb aangesneden, ondanks de buikpijn van de stress. Het is fijn om een goede band met de buren te hebben. Sterker nog, als wij in de herfstvakantie een weekje weg zijn, zorgen zij voor onze kat (en natuurlijk mogen zij dan mijn Libelle lezen!). Hilde Krachtige…

Elke week vertelt een lezeres wat zij voor een ander doet. Trudy Steegman: “Sinds een aantal jaren schrijf ik gedichten voor en over mensen en gebeurtenissen die me persoonlijk raken. Vanuit de rauwe emotie probeer ik op te schrijven wat ik ervaar, waardoor lezers geraakt worden. Die reacties van herkenning geven me de moed om door te gaan. Ik deel ze op Facebook, omdat het gratis en laagdrempelig is om te lezen en te delen. facebook.com/ trudy.steegman Meedoen aan Dit doe ik? Mail of schrijf naar brieven@libelle.nl…

REACTIE AFWACHTEN “Als je haar weer ziet, zeg je: ‘Ik hoorde dat je jarig was, gefeliciteerd nog!’ Aan de hand van haar reactie kun je dan een oordeel vellen. Nu weet je nog niets zeker.” Jacqueline MISCOMMUNICATIE “Ik zou het ter sprake brengen, het kan natuurlijk gewoon miscommunicatie zijn. Met zoiets blijf je onbewust bezig en dat hoeft niet. Daarna kun je altijd nog beslissen wat je met het antwoord doet.” Hilly HAAR BESLISSING “Het lijkt erop dat deze moeder je bewust niet heeft uitgenodigd, anders was ze er wel bij je op teruggekomen. Maar het is wel haar beslissing, dus begin er niet over als zij dat niet doet. Blijf op het schoolplein vriendelijk als altijd, de toekomst zal uitwijzen of er meer in zit dan alleen een oppervlakkig…

Ik stond te huilen als een klein kind Lichtje in zijn duisternis Een tijd geleden kreeg ik ineens wekelijks een man aan mijn bar. De man stond in het restaurant bekend als hork eerste klas en eigenlijk wilde niemand hem helpen. Ik was allesbehalve blij om Mister Grumpy drie keer per week van eten en drank te moeten voorzien, maar een stemmetje in mijn hoofd vertelde me oprecht te blijven lachen. En dat werkte. Hij vertelde en ik luisterde. Hij bleek kanker te hebben, was terminaal en had van veel dingen spijt, waaronder zijn gedrag. Langzaamaan groeide er respect tussen ons. Toen ik hem al een paar weken niet had gezien, brachten twee mannen me een foto en een briefje. Daarop stond: ‘Bedankt dat je jouw lichtje wilde delen met…

Als we Dorien zien in de aankomsthal, zo verdrietig en verslagen, krijg ik tranen in mijn ogen ZATERDAG “Ik heb mijn mobiel uitgezet”, zegt Han. We zitten op de bank met een glas wijn. Han heeft voor het eerst dit seizoen de open haard aangemaakt. Daar is het nog net niet koud genoeg voor, maar het is warm en gezellig en dat is precies waar we behoefte aan hebben. “Han, dat kun je niet maken”, zeg ik. “Als Dorien belt, zal ze denken dat je niet met haar wilt praten.” “Dat denkt ze dan goed”, zegt Han, terwijl hij een beetje onderuit zakt. “Want ik wil met helemaal niemand praten. Behalve met jou, natuurlijk. Nou ja, met Charles misschien.” Charles komt lui overeind, sjokt naar Han en legt zijn kop…