Inhoudsopgave van Editie 1 - 2023 - ELF Voetbal

Tijd schrijdt niet overal even snel. Die conclusie kunnen we trekken na een rondgang langs de honderd oudste clubs van Nederland. Sommige van die clubs troffen we aan in min of meer dezelfde vorm en omvang als bij de oprichting, meer dan honderd jaar geleden. Bewijsstukken van de schendbaarheid van tijd. Het clublied dat nog steeds klinkt uit kelen van jong en oud bij HBS, de vijfjaarlijkse musivue van ZAC, en alle prachtige logo’s en shirts: nee, tegen voetbaltraditie is zelfs de tijd soms niet opgewassen.…

Zware retrobanken, oude attributen, oorkondes en een vitrinekast, waar de gewonnen prijzen zijn uitgestald, vullen de ruimte. De hoek in het verlengde van de bar in het clubhuis van DSV Concordia voelt als een woonkamer. “Door de uitbouw van ons kleedkamergebouw konden we ook ons naastgelegenheid clubhuis uitbreiden”, vertelt voorzitter Sierk Coolsma, als hij heeft plaatsgenomen op de lange bank. “De Klassieke Veteranen hebben tijdens de coronaperiode deze hoek ingericht.” De wijsvinger gaat naar de vitrinekast. “Uit balorig zei ik na mijn aantreden tegen de leden dat ik ervoor ging zorgen dat de Holdert Beker zou terugkeren. Daar, op het bovenste schap. Ik voegde eraan toe dat we ons 135-jarig jubileum in 2020 met de beker zouden vieren. Een mooi streven. Het is twee jaar later geworden. Maar hij staat…

“““Dylan, zou jij van plek kunnen wisselen met Jesse? Dan kan ik die collage op de achtergrond mooi vastleggen.” Fotograaf René Nijhuis haalt Dylan Chigharoe, 1,75 meter groot, naar zijn linkerkant en laat de 1,92 meter lange Jesse Bal zijn positie innemen. Achter Chigharoe is de collage op de muur nu goed te zien. Uitgesneden foto’s van Denzel Dumfries, Marten de Roon en Nick Viergever plus nog vijf andere spelers die carrière maakten in de profwereld na hun debuut in het eerste elftal van Sparta Rotterdam. Het portret van Sven Mijnans zou daar binnenkort bij kunnen komen. “Op mijn zeventiende speelde ik in het eerste elftal van Spijkenisse en presteerde goed”, vertelt de nu 22-jarige middenvelder. “Ik wist dat ik interessant was voor andere clubs, maar dacht niet automatisch aan…

Het in de chique Vogelwijk gelegen Houdt Braef Stant wordt weleens gekscherend omschreven als een sociëteit met een aantal sportvelden. De op één na oudste club van de residentie heeft opvallende kenmerken. Hoofdtrainer Ekrem Kahya: “Dat begint al met het tenue. Zwart, met een paar rood-witte elementen. Het heeft stijl en straalt historie uit. Uniek aan de cultuur van HBS is ook het belang van het cricket en de grote afdeling van het vrouwenhockey. Dat zorgt voor een gemêleerde sfeer.” En wat te denken van het clublied, dat regelmatig over het complex aan de Daal en Bergselaan schalt en sowieso voor iedere ledenvergadering in het clubhuis op Craeyenhout staand en uit volle borst wordt gezongen: ‘Wij dulden geen Jan Salies, geen ventjes van Satijn. Slechts een ferme, forsche kerel kan…

“Stockport.” Lars Wiekens antwoordt met een glimlach. In het dorp, tien kilometer van Manchester, kwam hij ter wereld. Net als zijn drie jaar oudere broer Tim. “Ik probeer de vraag over mijn geboorteplaats vaak te vermijden. Als het ter sprake komt, moet ik uitleg geven.” Gerard Wiekens speelde van 1997 tot 2004 voor Manchester City. Een periode waarin hij 182 wedstrijden afwerkte voor The Citizens, Speler van het Jaar werd in 1998/99 en in 2000 en 2002 promoveerde naar de Premier League. “Natuurlijk ben ik trots op wat mijn vader heeft bereikt, maar ik loop er niet mee te koop.” Twee, drie keer per jaar staat een bezoek aan Manchester City gepland. “In Engeland zijn ze heel goed voor oud-spelers”, vertelt vader Gerard. “De waardering is groot. Altijd liggen er…

Op de tafel in de bestuurskamer van de huidige zaterdag tweedeklasser uit Hengelo heeft Bertus Strating een dik boek neergelegd. Rode voorkant. In witte letters de naam HVV Tubantia. De inhoud bestaat uit vele krantenknipsels, vastgezet achter plakfolie. Telkens komt hetzelfde thema terug: Strating als doelpuntenmachine. “Ik probeerde een bal vaak vanuit de lucht op doel te schieten. Op melkbushoogte. Voordat-ie de grond raakte. Met zo’n volley kon ik veel kracht zetten en daarmee de keeper verrassen.” De 84-jarige goaltjesdief van weleer vertelt het met een glimlach. “Ik was volledig tweebenig. Van origine was ik rechts. Op mijn zeventiende heb ik uren en uren geoefend om even hard met links te trappen. Achter ons ouderlijk huis stond een hondenhok met een gat dat als ingang diende. Een bal kon daar…

Een actie die hem is bijgebleven? Stefan Jansen denkt even na. “Ik passeerde Tim de Cler en trok de bal voor vanaf rechts. Ewout Dokman kopte vervolgens naast. Ik vermoed dat het ons gevaarlijkste moment in de tweede helft is geweest. We kwamen tot enkele mogelijkheden, niet tot kansen. Ajax bepaalde het spel. Mijn balcontacten voorin waren minimaal. Ik bezit een actiefoto van mezelf met Mido.” Ondanks de 0-14 nederlaag is het treffen tussen Be Quick Zutphen en Ajax een feestelijke aangelegenheid. “We besloten het honderdjarig bestaan van de club groots te vieren”, vertelt Ton Peters, die in 1999 de voorzittershamer van de toenmalige zondag tweedeklasser had overgenomen. “Naast een groot feest en jubileumtoernooien wilden we een grote tegenstander uitnodigen. We schreven Feyenoord, PSV en Ajax aan. Ajax hapte toe.”…

“Het eerste contract van je vader ligt nog hier.” Als Mark Looms de woning van Bert Letteboer in de Almelose wijk Schelfhorst heeft betreden, gaat het gesprek direct over Heracles Almelo. “Mijn vader vertelde altijd dat hij ook voor Heracles had gespeeld, maar hij kon me het bewijs daarvan nooit laten zien. Op internet is niets te vinden. Totdat Bert me zijn eerste contract toonde”, vertelt Mark, als linksback van Heracles goed voor 321 competitiewedstrijden. Even later bladert Letteboer door een van de vele mappen uit zijn collectie. Halverwege stopt hij. “Kijk maar.” Twee dubbelzijdig gedrukte A4’tjes tonen het spelerscontract van Hendrik Jan Looms, geboren op 11 februari 1954, opgetekend op 26 september 1974. Hij kreeg 55 gulden per punt. Vijfhonderd gulden als Heracles kampioen zou worden. Elke eindklassering staat…

Leon van Daalen toont een overzicht op zijn telefoon. Het dagschema van 26 november 2022. “Voor elk speelweekend tik ik de wedstrijden onder elkaar in de notitie-app van mijn telefoon. Daarna begint het puzzelen. Hoeveel wedstrijden kan ik zien? Wat is mogelijk lettend op afstand? Ook kijk ik naar de tegenstanders. Ik zie liever overwinningen en wedstrijden waarin de kans groot is dat het team van mijn zoon vaak scoort. Ik maakte eens een zaterdag mee met drie wedstrijden waarin mijn zoons net waren gewisseld. Vierhonderd kilometer gereden. Helaas niets van mijn zoons gezien.” Passen en meten, de familie Van Daalen weet niet anders. Vader Leon liet zijn voetbalsporen achter bij Almkerk en Achilles Veen en fungeert nu al jaren als hoofdleider bij WSC JO11-JO9-JO7. En, nog belangrijker, als vader…

Dat een predicaat als ‘de oudste’, of beter gezegd ‘de eerste’, iets prestigieus is in de voetbalwereld, blijkt uit het feit hoe ook profclubs ermee omgaan. Sparta Rotterdam, in 1888 opgericht, loopt te koop met het stempel van de oudste profclub. Feyenoord-supporters gebruiken in willekeurige discussies het argument dat Feyenoord de eerste Nederlandse club is die ooit de Europa Cup I wist te winnen. Omtrent de discussie over de oudste voetbalclub is dat niet anders. CLUB OF PIONEERS Een van de clubs die pronken met historie, is Koninklijke HFC. Bij het infoblokje op hun LinkedInpagina staat: “Oudste voetbalclub van Nederland, opgericht in 1879 en lid van de Club of Pioneers”. Die club behelst de oudste voetbalclubs per land met verder onder meer Sheffield FC, FC St. Gallen en Royal Antwerp…

Je zou Harry van der Laan gerust een clubicoon van GC & FC Olympia kunnen noemen. Toch maakte hij zijn eerste doelpunten voor een andere club uit Gouda. Het complex van vv ONA ligt namelijk slechts vijftig meter van zijn ouderlijk huis en dat hij daar zou beginnen, was dan ook logisch. Als vroege tiener verhuisde hij naar de andere kant van Gouda en daarmee veranderde hij ook van club. “Sindsdien ben ik altijd lid gebleven van Olympia, want echte Olympianen blijven hun hele leven aan de club verbonden. Toen ik in de jaren zeventig overstapte, was er nog een ballotagecommissie op de club. Het was niet meer zo streng als in de jaren vijftig, maar pas in de tachtiger jaren is die afgeschaft.” Van der Laan kwam dan ook…

Pissen op Papendal? Enzo Cornelisse wijst je graag de weg. De veelzijdige linkspoot kent zelfs zijn broekzak niet zo goed als het trainingscomplex van Vitesse. Van iedere kier tot scheve tegel, en van iedere parkeerplek tot ieder fietsenrek: ook geblinddoekt zou hij het kunnen vinden. Cornelisse bracht er meer uren door dan iedere andere speler in de selectie van Vitesse. En dat beïnvloedt zijn rol binnen het team, geeft hij toe. “Dan krijg je inderdaad weleens de vraag waar de dichtstbijzijnde wc te vinden is.” Al meer dan de helft van zijn leven loopt hij rond op Papendal. “Vanaf mijn negende, toen ik aansloot bij de jeugdopleiding. Inmiddels ben ik twintig, dus al elf jaar lang kom ik hier bijna elke dag. Ja, het voelt als thuis. Dat kun je…

Er klinkt het nodige kabaal op de achtergrond wanneer Jos Hooiveld de telefoon opneemt. Hoewel hij de tijd neemt voor het interview, maakt hij zich tegelijkertijd op voor een potje padel met drie vrienden. De ex-prof van onder meer Celtic, Southampton en FC Twente speelt puur voor zijn plezier en hoeft er niet per se veel beter in te worden. Nee, zijn zelf ontwikkelde platform Scorelit gebruikt hij niet om zijn padelkunsten mee te bestuderen. Scorelit is het bedrijf waarop Hooiveld zich na zijn actieve loopbaan is gaan focussen. Het platform biedt analyses en begeleiding aan van (ex-)voetballers en trainers zoals Ron Vlaar, Joël Drommel en Jan de Jonge. Iedere amateur, jeugdspeler of coach kan er videobeelden uploaden en vervolgens advies aanvragen van topsporters of trainers. MAURICIO POCHETTINO Het idee…

Vader Peter Vissie leerde zijn zoon niet alleen lopen en fietsen, maar gaf hem ook zijn liefde voor Hollandia mee. “Niet alleen ik hoor. Mijn schoonvader is ook een echte ras-Hollandiaan. Hij heeft dertien jaar in het eerste gespeeld. De club hoort bij de familie. Mijn vrouw is zowat op het voetbalveld geboren. Zo ging dat vroeger. De kids gingen mee naar de veteranendag, bijvoorbeeld. Dan gingen de vrouwen zwemmen en de mannen hadden een toernooi. We zijn een echte Hollandia-familie. Het is hem met de paplepel ingegoten. Nu ben ik nog steeds vaak op de club te vinden. Ik heb een tijdje in de technische staf gezeten, maar doe nu vooral vrijwilligerswerk.” TALENT Opa speelde dertien en vader elf jaar lang in het eerste, maar het was lang niet…

“Na het laatste fluitsignaal dachten we dat het bij een droom zou blijven.” Henk Grim (60) lijkt het veertig jaar later nog steeds nauwelijks te geloven als hij het moment terughaalt dat NEC zich plaatst voor de eindstrijd van de KNVB Beker. De verliezend finalist mag deelnemen aan de Europa Cup II, mits de winnaar landskampioen wordt. “Ajax was koploper, maar stond in de andere halve finale achter tegen PSV. Na onze wedstrijd hoorde ik op de transistorradio in de kleedkamer dat Ernie Brandts in de slotminuut van de verlenging een eigen doelpunt maakte. Strafschoppen volgden en we troffen we Ajax in de eindstrijd. We konden ons geluk niet op.” De voormalige goalgetter van NEC kijkt in het spelershome van het Goffertstadion naar zijn vier voormalig ploeggenoten, die tevens zijn…

“Heb je Raphaël ooit zien kruipen? Nee? Dan moet je straks meekomen naar het spelershome. Spelen we een partijtje tafeltennis.” Joshua Eijgenraam kan zijn lach bijna niet inhouden. “Met een aantal jongens spelen we na de training vaak partijtjes. Die gaan tot de elf. Als iemand met 6-0 of 7-1 achter komt, moet hij onder de tafel door kruipen. Raphaël kruipt haast elke dag.” Raphaël Eyongo pakt de uitspraken sportief op. “Ik ben het spelletje aan het leren, maar het gaat nog niet zo goed. Maar ja, wat wil je ook met deze jongens als leermeesters?” “Weet je waarin Raphaël wel goed is?” Julian Baas laat ons kort in spanning. “Boksen. Op ons trainingskamp in Portugal sloeg hij tegen zo’n bal. Stopte de teller bij 950. Joshua is goed in…

“Zonder plezier houd je dit werk niet vol”, begint Carla Whittie met een grote grijns op haar gezicht. Het is meteen een aardige verklaring voor haar lange dienstverband bij de club uit haar geboortestad. Vol plezier houdt Whittie het al 25 jaar vol in De Adelaarshorst. “Ik zeg altijd: bijna een kwart van het clubbestaan loop ik hier rond. Dit jaar 25 jaar. Op 1 december om precies te zijn. Ik ben het langst in dienst van iedereen hier.” EEN KOWET-HART Zonder ruimte te laten voor een vervolgvraag maakt Carla al snel het bruggetje naar clubliefde. Want die clubliefde maakt haar functie tot haar droombaan, legt ze uit. “Ik kom hier al sinds mijn achtste. Samen met mijn vader, maar die haakte af toen het spel heel slecht werd. Ik…

Na een korte wandeling over Sportpark Prinses Irene, het complex waarop het eerste van ADO Den Haag traint, opent Rob Ravestein de deuren van zijn domein. “Ik doe hier alles. Spullen klaarleggen, ballen oppompen, kleding wassen, noem maar op. Het is hard werken, hoor. Mensen denken dat een materiaalman de hele dag in zijn hok voetbal zit te kijken, maar dat is absoluut niet waar. Ik ben eerder op de club dan de spelers. Alles moet piekfijn in orde zijn voordat ze het veld op gaan. Frisse kleding en materialen op het veld dus. Dat gaat niet vanzelf, en de smurfen doen het ook niet. Na de training moet alles weer worden gewassen. De spelers gaan vrolijk naar huis terwijl ik alles nog moet klaarmaken voor de volgende dag. Wassen,…

Mijn schoonvader staat midden in de nacht op om alle klokken op zomer-of wintertijd te zetten. Zodra de wekker klinkt, daalt hij de trap af en begint aan wijzers te draaien. Twee spaarzame momenten van controle over de tijd. Twee keer in het jaar bepaalt híj hoe laat het is. Misschien heeft het met leeftijd te maken. Dat naarmate je ouder wordt, de neiging om je leven te controleren groter wordt dan de behoefte aan nachtrust. Dat met meer ervan achter de rug tijd minder voelt als een nuttig en waardevol consumptiegoed, te besteden naar eigen believen, en meer als een getal. Een getal dat goed en fout kan zijn. Ik stel me zo voor dat Cristiano Ronaldo hetzelfde ervaart als mijn schoonvader, maar dan met geld. Waarom zou je…

Het kost niet veel tijd om erachter te komen dat er iets aanstekelijks uitgaat van de baron. Hij is een open boek. Tel daarbij op zijn opgeruimde karakter, relativeringsvermogen, historisch besef en talent voor het vertellen van anekdotes. Dan is er maar één conclusie: de ideale man voor een rondleiding over het oudste voetbalveld van Nederland. Gezien zijn liefde voor het voetbal is het opvallend dat hij meer opgroeide met theater en concerten dan sport. Arnout baron van Lawick: “Ik weet nog dat we vroeger thuis een voetbalwedstrijd keken. En dat tv-commentator Herman Kuiphof het had over de volledig eenbenige Willem van Hanegem. Mijn moeder zei medelijdend: ‘Ach, wat zielig voor die meneer Van Hanegem.’ Schitterend. Vergeet ik nooit meer.” De eerste topclub van Nederland bespeelt een ronduit tijdloos terrein…

Daan en Joris Reiziger zijn tweelingbroers, maar bovenal vrienden. Ze delen alles met elkaar. De band gaat zelfs zo ver dat het voor Daan voelt alsof zijn carrière bij Vitesse ook die van zijn broer is. Een profloopbaan die ook Joris ambieerde, maar hij kwam uiteindelijk tekort om door te stromen naar het eerste van FC Groningen. Hij gaat zijn vader achterna en werkt in Groningen bij TRIP Advocaten Notarissen. Voetballen doet hij weer bij de club waar het voor beiden begon: Be Quick 1887. Om te praten over de weg die ze hebben afgelegd, nemen ze plaats, de één in Arnhem, de ander in Groningen, voor een uitgebreid Zoom-gesprek. Het pad van beide broers verliep lange tijd hetzelfde, maar op hun vijftiende begonnen de wegen uit elkaar te lopen.…

“De mijne staat op mijn werkkamer”, vertelt Okke Scholten. “Naast de twee schildjes die ik van de club ontving na mijn beide kampioenschappen. Het certificaat dat bij’t Doesje hoort, hangt hier op de club in de bestuurskamer. Ze vroegen of ik mijn certificaat daarvoor ter beschikking wilde stellen. Waarom niet? ZAC betekent veel voor me. Leuk dat ik de club zo kan helpen.” De 32-jarige aanvoerder van het eerste elftal van de Zwolse tweedeklasser was de eerste speler die ‘t Doesje overhandigd kreeg. Tegelijk met Claudia Noordman. “De speler en speelster die op dat moment het langst in het eerste elftal speelden”, had bestuurslid Marian Volkers reeds verteld. Ze heeft ‘t Doesje meegenomen en op tafel gelegd. Een vijfhoekig, oranje speldje met een voetbalster links en voetballer rechts. In een…

Toen Geert den Ouden drie jaar terug begon mee te maken wat vrijwel iedere amateurvoetballer meemaakt, was hij er snel klaar mee. In het veteranenteam waarin hij speelde, kwam het regelmatig voor dat er slechts negen spelers beschikbaar waren of dat de derde helft belangrijker was dan de eerste twee. Het fanatisme dat Den Ouden van binnen bezit, kon daar moeilijk mee omgaan. Dus besloot hij nog maar eens in de tijd mee te doen en pakte hij een andere oude liefde op: het fluiten van wedstrijden. “Dan ben ik tenminste op mezelf aangewezen”, legt Den Ouden zijn keuze uit. “Ik was te fanatiek voor zo’n veteranenteam.” Nadat de voormalig aanvaller van onder meer RBC Roosendaal, ADO Den Haag, Willem II en De Graafschap in 2010 zijn loopbaan afsloot bij…

Het was een moeilijke beslissing geweest, maar toch was de vakjury het erover eens geworden: het klassieke shirt van Willem II uit het seizoen 1958/59 is het mooiste van 64 jaar Eredivisie. De esthetiek ervan gaf de doorslag. Dat was de uitkomst van een verkiezing van de Eredivisie CV in 2020. Juryvoorzitter en AD-journalist Sjoerd Mossou, zelf fervent supporter van rivaal NAC Breda, was de eerste om toe te geven dat alles aan het Willem II-tenue klopt. “Objectief gezien kan ik niets inbrengen tegen het enthousiasme bij de rest van de jury. Dit is een herkenbaar, bijzonder én typisch Nederlands shirt. Je ziet dit ontwerp in geen enkel ander land.” KONING WILLEM II De drie verticale banen horen bij Willem II zoals het lichtblauw met wit meteen geassocieerd wordt met…

De verkooptekst op de website van Ajax leest als ware ze geschreven door Feyenoorders met een passie voor glanzende oppervlakken. “Ajax is een echt werkpaard”, is er te lezen. En: “Wij stropen onze mouwen op.” Voor de duidelijkheid: het betreft hier de website van het schoonmaakmiddel Ajax, in 1947 opgericht door het Amerikaanse bedrijf Colgate en zestien jaar later geïntroduceerd in Nederland, alwaar een gelijknamige voetbalclub op dat moment al een aardige reputatie had opgebouwd. Een reputatie gebaseerd op heel andere kwaliteiten dan die van het schoonmaakmiddel. Sinds de oprichting sleep de club aan een inmiddels zorgvuldig gepolijst imago gebaseerd op kernwaarden als technische en tactische superioriteit, brille en bluf. Weinig overeenkomsten met een tamelijk agressief schoonmaakmiddel. Toch ontlenen beide bedrijven hun naam aan dezelfde Griekse held. Ajax, zoon van…

FAMILIE Schenk: “Mijn moeder is de tweelingzus van Tims vader. Mensen wisten eerst vaak niet dat we familie zijn, maar inmiddels is het voor de meesten rondom de club wel duidelijk. Tim is twee jaar ouder en ik keek altijd tegen hem op. Qua karakter lijken we op elkaar. We zijn allebei rustig en houden niet van de voorgrond. Al krijgen we tegenwoordig automatisch meer aandacht vanwege de prestaties en onze familieband.” Zeegers: “We woonden om de hoek bij elkaar in het dorpje Geulle, maar een jaar geleden ben ik verhuisd naar Maastricht. Als Lars daar is, duiken we de stad in of komt hij langs. Als ik in Geulle ben, ga ik ook meteen bij hem langs. Die band zal niet veranderen. Van jongs af aan gingen we al…

“In eerste instantie moesten we van die ouwe op karate”, vertelt Rick Karsdorp. Om weerbaarheid en discipline te leren, gingen de twee broers twee keer per week naar de dojo. “Daar vonden we geen zak aan”, lacht de verdediger van AS Roma. Iets voor die vrolijke noten van zijn jongste zoon heeft Fred ons ontvangen in zijn autogarage. Het kantoor ademt voetbal. Shirts van het Nederlands elftal en AS Roma vallen bij binnenkomst gelijk op. Toch is het vooral de grote foto van Rick en Kevin samen die echt de aandacht trekt. “Helaas is de oudste ziek vandaag. Anders was hij ook bij geweest”, verontschuldigt zijn vader zich. Zijn jongste zoon zit aan een meer in Rome. Hij vist op steur. Via FaceTime neemt hij de telefoon op. Als het…

‘Wie VVV-Venlo zegt, zegt De Koel en wie De Koel zegt, zegt de trap.’ De 61 treden met een stijgingspercentage van 54 procent zijn vervlochten met de identiteit van de club. De trap hoort bij het wedstrijdritueel van VVV-Venlospelers. Soms gehekeld, maar regelmatig gebruikt als mentale voorsprong op de tegenstander. De afdaling naar de kuil waarin het veld ligt, gaat idealiter op het ritme van de intro van het clublied. In 45 seconden daal je de langste stadiontrap van Europa af. Als een omgekeerde Stairway to Heaven. KLERETRAP Niels Fleuren speelde meer dan driehonderd wedstrijden voor VVV-Venlo en liep de trap duizenden keren op en af. Als hij nog fris was, maar ook met het melkzuur tot achter zijn oren. Toch verafschuwde hij de tocht nooit. “Er waren genoeg spelers…

Voetbal was altijd sport nummer één in huize Geurts. Vader Michel speelde in zijn jeugd in een schoolteam en ook moeder Ellen wilde de graag sport beoefenen, maar mocht dat niet. “In die tijd was het niet normaal dat je als meisje ging voetballen. En al helemaal niet als katholiek meisje”, vertelt Loes Geurts. Haar moeder was trots als pauw toen haar dochter, geïnspireerd door haar oudere broers, bij de plaatselijke club RES ging spelen. Als katholiek gezin lag de keuze voor RES voor de hand. Het was de enige katholieke voetbalclub in de buurt. “We kwamen daar vriendjes van onze katholieke basisschool tegen. Je kende iedereen en er heerste een familiaal gevoel”, vertellen broer en zus. Loes was een van de weinige meisjes, maar niemand keek haar raar aan.…