Wie kinderen heeft, weet hoe moeilijk het kan zijn om een diepgaand gesprek met ze te voeren. Althans, zo ervaar ik dat soms. Er is altijd wel afleiding, zoals een appje dat onmíddellijk antwoord behoeft, of een filmpje dat écht niet kan wachten om gezien te worden. Een uitzondering daarop is een gesprek in de auto. Al rijdend heb ik vaak goede gesprekken met mijn dochters. Minder afleiding en je hoeft elkaar niet in de ogen te kijken. Laatst vroeg mijn dochter naast me ineens: “Geloof jij in karma?” Ehm, eigenlijk niet, zei ik. Ik ken namelijk extreem lieve mensen die veel ongeluk hebben. En andersom: nare lui die dan tóch de loterij winnen. Er ontstond een mooi gesprek. Met als geruststellende conclusie: uiteindelijk zal het heus wel als een…
