Ik moet nog steeds om de zoveel tijd naar de GLI, de Gecombineerde Lifestyle Intervention-groep, een mooie, nieuwe benaming voor een (dure) praatgroep om af te vallen. Het is een verplichting. Ik moet, anders krijg ik geen Saxenda, dus ik ga. Logisch, want dit medicijn is een heel werkzaam hulpmiddel voor me, maar als ik niet moest, dan was ik er niet. En toch… is het leuk. Gek hè? Dat komt door de groep. Ik ben me gaan hechten aan mijn medecursisten en ben dus altijd blij ze te zien. Inhoudelijk prikkelt het me minder. Ik leer er niet veel. Het gaat veelal om open deuren: minder of anders eten, meer bewegen, jaja, dat weet ik nou wel. En de laatste twee maanden werd mijn irritatiemeter wel heel erg uitgedaagd.…
