Rogier, je hebt een pittig jaar achter de rug. Hoe kijk je terug op de eerste periode nadat alles instortte?
”Als een soort lawine. Ik was zó gewend om alles te dragen, te regelen en positief weg te lachen, dat ik niet eens doorhad hoe hard ik onderuitging. Ik ben iemand die schreeuwt, botst, char- meert en confronteert, maar ook een optimist. Alleen: zelfs een optimist kan crashen. Het voelde alsof ik ineens geen bodem meer had.”
Je hebt eens gezegd dat je de scheiding van Frank nooit gewild hebt. Waar ging het mis?
”Het was nooit mijn bedoeling. Ik was loyaal tot het einde. Maar ik werd door Frank als oud vuil op straat gezet, alsof ik niet meer bestond. We waren in koude uitsluiting getrouwd, het werd een vechtscheiding…
