Opzij

Babyboomers zijn een veelbesproken onderwerp, vooral voor jongeren. Kritische geluiden zijn niet van de lucht: ze (we) houden veel te veel en veel te grote huizen bezet, wentelen zich (ons) in hun ruime pensioenen, alles zit mee. Nee, dan de jeugd van tegenwoordig. Geen vaste banen, geen kans op een betaalbaar eigen huis, studieschulden. Heel veel onzekerheid. Wat makkelijk vergeten wordt is dat Babyboomers in hun tijd ook de jeugd van tegenwoordig waren. Met ouders waar ze zich tegen afzetten. Dat, bijvoorbeeld begin ‘jaren 70, er sprake was van gierende inflatie, werkloosheid, een tekort aan woningen. En tenzij je ouders het konden betalen, je kans op een studie te verwaarlozen was. Denkend aan de jeugd van Babyboomers komt dan makkelijk de vraag op, te stellen aan de jeugd van tegenwoordig:…

In het televisieprogramma We zijn er bijna trekt een groep oudere Nederlanders met caravan of camper in een uiterst rustig tempo door een zonnig Europees land. Zelfs naar een herhaling van twee jaar geleden kijken nog een miljoen mensen. Het is voor velen een guilty pleasure. Er gaan bingokaarten rond waarop je terugkerende elementen kunt afvinken: kortpittig kapsel? Check. Henk, Ria of Wim? Check. Huzarensalade? Afritsbroek en sokken in sandalen? Check. Maar het roept ook irritatie op. ‘Het gaat over een kleine dertig of veertig opgeschoten bejaarden van rond de eind 70, die gezamenlijk met een caravan door Europa trekken. Klam bevende handjes aan het stuur en hup, met z’n allen kruipend door de welvaartstaat. (…) De meeste tijd gaat op aan opnames van aardappels schillende Babyboomers van de prostaatgerechtigde…

Het waren Boomers, of degenen die niet per se tot die generatie horen maar er wel voor worden uitgemaakt, die er zorg voor hebben gedragen dat vrouwen in Nederland niet langer stiekem met breinaalden in hun baarmoeder hoefden te laten prikken om van een ongewenste zwangerschap af te komen. Hun acties leverden wilde verhalen op, over Dolle Mina’s, baas in eigen buik en de bezetting van de Bloemenhovekliniek. En nu moeten ze wéér uitrukken, om zij aan zij met hun kinderen en kleinkinderen regenbogen te stoepkrijten voor de ingang van abortusklinieken. Om de vrouwen die er komen een hart onder de riem te steken, en vooral om ‘wakers’ te verjagen. Wakers zijn doodenge types, die uit bekommernis met Gods schepping posten voor abortusklinieken. Daar spreken ze, zeggen ze zelf, vrouwen…

De ‘lelijke’ Eend In 1975 waren er in ons land 185 auto’s per 1.000 inwoners, in totaal zo’n drie miljoen. Nu zijn dat er bijna driemaal zoveel. Een gemiddelde personenauto kostte, omgerekend toen € 5.002,00. In oktober van dat jaar was er sprake van een relatief forse prijsverhoging van benzine: die kostte toen iets meer dan € 0,50 (!). Onder jongeren waren vooral de ‘eend’ en de ‘kever’ populair, met name tweedehands waren ze al snel betaalbaar. Was de Kever een wat meer traditionele auto, de Citroen 2CV, liefdevol ‘de eend’ genoemd, had een wat meer vrijgevochten imago. Er werden er ruim vijf miljoen van gemaakt, daarvan rijden er nog ruim 7.000 rond in ons land. Volgens de overlevering kon je een kapotte V-snaar onderweg gewoon vervangen door een nylon.…

Het is jammer dat de verslaggever die heilige grond direct kleddernat maakt. Met dank aan de regen die bij bakken uit de hemel komt. Nadat de druipende regencape is opgehangen, de schoenen zijn geveegd en de warme thee is ingeschonken is het tijd voor het interview. ‘Ik kan soms nogal uitweiden. Je mag best op een gegeven moment zeggen: Nou, ik weet het nu wel. Dan stop ik,’ waarschuwt Hedy vooraf. Het zegt genoeg dat dat geen keer nodig is geweest. Klopt het dat de strijd voor gelijke rechten voor vrouwen en tegen discriminatie al ruim zestig jaar als een rode draad door uw leven loopt? ‘Ja. Ik heb de neiging om me te verzetten tegen alles wat te maken heeft met onrechtvaardigheid, discriminatie en ongelijkheid. En tegen fascisme en…

Het moest ervan komen! Ook al is ons onbehagen, dat in 1968 de tweede feministische golf deed uitrollen niet verdwenen; de verpakking is versleten. Geen tekort aan jonge feministen maar wel een afnemende behoefte om vaste relaties aan te gaan, in dit geval met een abonnement op het maandblad Opzij. Maar de behoefte aan informatie over ongelijke behandeling, gebaseerd op een door gender ingekleurd systeem, is nog steeds groot. Je moet weten hoe het zit, voordat je weet waar en wat er veranderd moet worden. Dat ik daarom nu aan de wieg sta van een kleindochter van Opzij, vind ik nodig en opwindend. Ze verschijnt vanaf 2024 als rijk gevulde en prachtig vormgegeven Thema-Krant. Drie keer per jaar worden we getrakteerd op feiten, cijfers, opvattingen, schandalen en successen die verband…