NCRV-Gids Nr. 42

Waar is mijn regenbroek? Heb ik nog ergens fietslampjes? De herfst heeft zich onverbiddelijk gemeld, dus mijn ritje naar het station gaat weer gepaard met duisternis en geregeld een bui. Ik weiger er somber van te worden. Heerlijk toch, die seizoenen? Twaalf maanden strakblauwe lucht is zo eentonig, dan liever de herfst omarmen. Ik ben dit jaar enthousiaster dan ooit, betrap mezelf op kastanjes rapen tijdens het lunchwandelingetje met collega’s. Later deze maand het bos in, met z’n aardse geuren en roodbruine kleuren. Pauzeren met een pannenkoek, opwarmen bij hete thee. En blijkt het weer écht te onstuimig, dan is binnenblijven ook niet verkeerd. Lekker de kaarsen aan, ach, u kent het wel. En anders hebben we op pagina 24 nog wat extra ideeën voor een genoeglijk najaar in huis.…

Gouden Kalf-winnaars volop te zien op NPO Start Op 3 oktober werden op het Nederlands Filmfestival in Utrecht de Gouden Kalveren uitgereikt. De meeste winnaars zijn terug te kijken via NPO Start. Dat geldt voor het zesde seizoen van Oogappels (Beste dramaserie), de natuurdocumentaire De wilde Noordzee (Gouden Kalf van het publiek), Nesjomme (Beste lange documentaire), De Wolkenfietsers – Erfenis van een een droom (Beste korte documentaire), en de tweede seizoenen van Dag & nacht, Sihame (Beste hoofdrol dramaserie) en Bodem (Beste regie dramaserie). De winnaar in de categorie Beste korte film is op 6 november voor het eerst op te zien. Close Your Eyes Hind gaat over een vijfjarige Palestijns meisje dat omkwam bij een Israëlische aanval. Een nieuwe voorzitter voor de NPO De Nederlandse Publieke Omroep (NPO) heeft…

De mens is liever lui dan moe, dat zit nou eenmaal in onze genen Het is onze beste secundaire arbeidsvoorwaarde. Met enige regelmaat kunnen mijn collega’s en ik op kantoor naar een inspiratie-lunch. Er wordt dan een interessante spreker uitgenodigd en terwijl we een broodje eten, luisteren we naar een inspirerend verhaal. Laatst was neuropsycholoog Erik Scherder aan de beurt. U weet wel, de kwieke professor met de witte baard, die ooit bij De wereld draait door op de tafel sprong, om zijn betoog over meer bewegen kracht bij te zetten. We verslikten ons bijna in ons broodje, toen hij ons halverwege zijn college uitdaagde drie minuten lang kniebuigingen te maken. Het was wel heel goed voor onze concentratie. Erik riep ook om de vijf minuten: zijn jullie er nog…

Afgelopen maand vierde Nieuwsuur zijn vijftienjarig bestaan. Voor Mariëlle Tweebeeke, die het programma al vanaf het begin presenteert, voelt het nog niet zo lang. “Ik vind het zelfs een beetje eng dat de tijd blijkbaar zo snel gaat. Toen ik begon, was mijn jongste kind vier maanden oud. Nu is hij vijftien; ik doe dit al zijn hele leven lang. Dat voelt best bijzonder.” De verkiezingen komen eraan. Is dit het moment waarop jij helemaal opleeft? “Het politieke gesprek is absoluut mijn favoriet. De lijsttrekkers van de grootste partijen komen bij ons langs en we voeren een-op-eengesprekken met hen. Daar kijk ik altijd erg naar uit. Ik vind het goed en leuk dat we in de aanloop naar de verkiezingen steeds een hele uitzending wijden aan één partij en lijsttrekker…

Zittend aan een tafeltje met exact hetzelfde speelgoed, kijken we olijk in de camera Het lijkt erop dat mensen elkaar zijn gaan imiteren door sociale media. Maar vlak de welbekende schoolfoto-methode uit de jaren zestig niet uit. Hoe is het mogelijk dat we collectief dezelfde kleuterkiek bezitten? Zittend achter een tafeltje met exact eender speelgoed, kijken we allen olijk in de camera. In het pre-digitale tijdperk zijn er hele volksstammen afgeleverd met identieke trekken en gedrag. Want niet alleen ons glimlachje is inwisselbaar, ook het veinzen. Wij, de kleuters van toen, deden als volleerde acteurs alsof we voor de foto even gestoord werden in een of ander secure klus. De generatie van doen alsof, laat je niet kennen en zelf doen. Op de bank in het hospice zit Erik. Hij…

Hij is net zo op zijn gemak op een oude, doorgezakte bank in een morsig studentenhuis, als op de kansel van een van de kerken die Utrecht rijk is. Als PKN-studentenpastor in Utrecht beweegt Jorn den Hertog (32) heen en weer tussen het roerige studentenleven en kerkelijke kringen. Zijn werk bestaat grofweg uit twee delen. De ene helft is het verbinden van studenten, verenigingen, kerken en de universiteit; de andere helft is begeleiding, individueel of bijvoorbeeld in een groep rondom rouw. “Een doorsnee dag bestaat niet”, zegt Jorn. De vragen die bij hem binnenkomen, lopen uiteen van praktische problemen tot existentiële twijfel. Voor de zomer sprak hij met activistische studenten veel over het conflict tussen Israël en Gaza. “Ze ervoeren onmacht en hadden behoefte aan een luisterend oor.” De laatste…