Jarenlang woonden we met zijn zessen in ons huis. Of eigenlijk was het soms met zes, soms met vier, want Gijs’ grote kinderen, Kobus en Olivia, nu allebei negentien, woeien in en uit. Als we met zijn zessen waren, was het vol en druk en gezellig en aten we zo makkelijk mogelijke maaltijden: vissticks met spinazie à la crème, diepvriespizza’s, enorme hoogstandjes. En als we met zijn vieren waren, was het veel rustiger, al viel die rust ook nog wel mee, en aten we nóg kinderachtiger eten, want waren we alleen met Ben en Rif, toen nog ‘de kleintjes’, nu negen en tien jaar. Dus dan aten we pasta met een paar kerstomaten.
We gingen altijd met zijn zessen op vakantie, vier kinderen keihard zingend en rappend achterin en het…
