Ze verlaten Dennenheuvel ongezien. Als Sanne zich bij de auto omdraait, ziet ze het licht achter de ramen; de kroonluchters fonkelen en er klinken vrolijke stemmen.
“Mooie klus, jongen,” zegt ze tegen Daan, als ze instapt. “Ik ben heel tevreden,” zegt hij.
“Ik ook,” beaamt Sanne.
“Doe je bij ons een hapje mee? Abel zou sushi halen,” biedt Daan aan.
“O, graag!”
De tafel is al gedekt als ze binnenkomen. Daan geeft Abel een high five en daarna een stevige omarming.
“Dat was de klus van ons leven, jongen! Als hieruit meer opdrachten voortvloeien, zijn we binnen! Die stylist was dolblij met ons. En die ene opdrachtgever ook. Hoe heette hij ook alweer?” Daan kijkt vragend naar Sanne.
“Simon Burger,” zegt ze. Ze heeft al snel om zich heen gekeken.…
