Lust for Life

Kiekjes van de zanger als baby, schoolrapporten, zijn eerste songteksten, concertkaartjes van de eerste bands die hij live zag… het eerste hoofdstuk van het boek Bon Jovi: Forever geeft een aandoenlijk beeld van de vormende jaren van John Francis Bongiovi Jr. of Jon Bon Jovi, zoals we hem allemaal zouden leren kennen nadat hij een halve eeuw geleden besloot een rockster te willen worden – en niets anders. De frontman van een van de succesvolste bands op aarde voorziet het historische beeldmateriaal zelf van uitgebreid commentaar, waardoor deze bloemlezing ook wel iets wegheeft van een autobiografie (en die moet de beste man nog altijd eens schrijven). Aan de hand van o.a. afbeeldingen uit de privécollectie van de groep, livefoto’s, studioshots en vluchtig genoteerde songteksten is het succesverhaal van Bon Jovi…

Het fenomeen tributebands lijkt een steeds grotere rol te spelen in het Nederlandse muzieklandschap. Sommige artiesten die wél hun eigen materiaal schrijven, beklagen zich over al die imitators van legendarische acts (van AC/DC tot Queen) die steeds grotere zalen weten te vullen en ook op festivals een steeds prominentere plek op de affiches veroveren. Ze zijn dus populair genoeg, maar wat moet je ermee als muziekblad? Gaan we in de toekomst, als het échte werk niet meer optreedt, recensies schrijven over de wiskundeleraar om de hoek die zich in het weekend in een schooluniform hijst en à la Angus Young over het podium spartelt terwijl hij de solo van Whole Lotta Rosie noot voor noot kopieert? Deze discussie kunnen we gelukkig nog even voor ons uitschuiven: van Neil Young tot…

R.I.P. Edward Reekers Ik had verwacht dat er in LFL155 een bericht zou staan over het overlijden van Edward Reekers, maar ik kon niets vinden. Edward was niet alleen zanger van o.a. Kayak, Symfo Classics en zijn eigen project, hij heeft veel meer gedaan. Zo was hij stemacteur in verschillende Disney-films, maar ook reclamespotjes bevatten zijn stem. Bob Dijksen (via e-mail) Begrijpen we helemaal, Reekers was inderdaad een fantastische, veelzijdige zanger. Op onze website hebben we op de dag van het verdrietige nieuws een bericht geplaatst over zijn overlijden, maar voor het blad hebben we ons eerbetoon nog even bewaard voor de editie die je nu in handen hebt. Op pagina 030 blikken we namelijk samen met Kayaks Ton Scherpenzeel terug op wat toch wel Reekers’ bekendste wapenfeit is: de…

Jones heeft alle reden om de blues te zingen. Hij lijdt al vanaf zijn achttiende aan de ziekte van Crohn, een chronische ontsteking van het spijsverteringskanaal waarvoor geen genezing bestaat. De diagnose werd gesteld op de dag dat hij zijn eerste platencontract kreeg. “Op momenten van pijn en depressies heeft de blues me er altijd doorheen gesleept, als een medicijn”, vertelt hij. Jones heeft het fysiek de afgelopen maanden niet gemakkelijk gehad. “Ik had pijn, last van vermoeidheid en ik piste bloed. Zo erg, dat ik optredens moest afzeggen. En dat is niets voor mij. Maar ik moest wel een keuze maken. Het wordt te zwaar om nog langer met een band op pad te gaan. Die druk kan ik voorlopig niet meer aan. Maar ik ben nou eenmaal een…

Ik studeerde nog aan het Conservatorium toen op een avond de telefoon ging. “Hé, dit is Barry, de vader van Bella”, klonk het aan de andere kant van de lijn. Ik wist dat Bella Hay ook op het Conservatorium zat, maar het duurde een paar seconden voordat ik besefte: wacht eens, dan spreek ik nu dus met Barry Hay! Het werd een heel leuk gesprek en hij vroeg of ik in zijn nieuwe band wilde spelen. Maar natuurlijk wilde ik dat! Barry nodigde me uit om naar Den Haag te komen, waar we samen lunchten en hij me verhalen vertelde over toeren met Led Zeppelin, KISS, Ted Nugent en nog een heleboel andere grote namen. Ik hing aan zijn lippen. Het was voor mij heel bijzonder om met zo’n rocklegende…

The Band – Christmas Must Be Tonight (van: Islands, 1977) The Band was in maart 1977 al maanden dood en begraven toen het laatste officiele studioalbum van de klassieke bezetting het licht zag. Het was niet meer dan een ‘moetje’ op last van platenmaatschappij Capitol, want die zou anders juridische grond hebben gehad om de release van de prestigieuze driedubbelaar The Last Waltz bij concurrent Warner Bros. te verhinderen. Het uit voornamelijk outtakes opgetrokken contractvullertje Islands is niettemin lang niet zo beroerd als doorgaans wordt beweerd, want afvallers of overblijvertjes van The Band waren nog altijd vele malen beter dan de beste nummers van mindere goden. Vooral The Saga Of Pepote Rouge, Knockin’ Lost John en de door Richard Manuel op zijn smartelijkst gezongen cover van Georgia On My Mind…