Opeens was ik het zat. Elke week een migraineaanval, soms zelfs twee, die in elkaar overgingen. Bij ieder zonnestraaltje een zonnehoed en een donkere zonnebril op (“Wat zie jij er flamboyant uit!” “Dank je, ik heb migraine.”). Voortdurend angst voor die plots opkomende, kloppende, stekende pijn – soms links, meestal rechts, vanuit mijn nek omhoog kruipend, als een gifslang over mijn schedel – die vaak dagen aanhield.
Wanneer was het begonnen? Ik vermoed tegen mijn veertigste. Aanvankelijk rond mijn menstruatie, maar al snel sloeg het de hele maand door toe. Ik kon er geen peil op trekken. Het kwam en het ging weer, maar nooit voor lang.
Alles geprobeerd
Wat deed ik verkeerd? Natuurlijk stelde ik mezelf die vraag, jarenlang. Alles probeerde ik: geen koffie, geen suiker, geen gluten, geen…
