Dat mijn ouderlijk huis te koop staat, voelt raar en verdrietig Terwijl ik mijn hortensia’s snoei, kijk ik naar rechts. Naar de achterzijde van het huis van mijn ouders, met die fijne en grote gemeenschappelijke achtertuin, die we ooit deelden. Vroeger woonden we er met ons gezin, mijn ouders, mijn zus Delphine en ik. En niet te vergeten al onze dieren. Er was plek genoeg voor al die kippen, konijnen, geiten, bokjes, een kat en een hond. Na het overlijden van mijn vader heeft zijn partner er nog enkele jaren gewoond, maar sinds zij is verhuisd, staat het huis leeg.
Het wordt verkocht. En dat voelt raar en eerlijk gezegd ook verdrietig. Dit huis is al zo lang in onze familie, ik ben er geboren, ik weet niet beter. Mijn…
