"Als de kinderen sliepen, lag ik IN PANIEK naar het plafond te staren" Als je Stella de Swart (58) vroeger verteld zou hebben dat ze op een dag als alleenstaande moeder in armoede zou belanden, had ze je vierkant uitgelachen. Armoede? Zíj? Een sterke, werkende vrouw, nota bene opgegroeid in het Gooi, vader huisarts, moeder verpleegkundige – zo iemand belandt niet in de bijstand. Toch? “Wel dus,” zegt Stella met een wrang glimlachje, “maar het duurde wel even voordat ik dat besefte.” Ook toen ze volwassen werd, had ze het goed. Ze ging aan de slag als accountmanager, genoot van wat ze zelf ‘een lekker bestaan’ noemt, ontmoette een man, advocaat, ze kregen twee kinderen. En ineens, toen de kinderen vier en zes waren, raakte de liefde op. En daarna…
