Libelle Editie 8 - 2018

Je zult maar piepjong zijn en al over je toekomst moeten nadenken. Dat lijkt me niet gemakkelijk. Het gaat om essentiële vragen: wat wil ik? Wat kan ik? Wat zijn de mogelijkheden? Ondertussen wordt iedereen om je heen schijnbaar moeiteloos succesvol. YouTubesterretjes en Instagram-meisjes, pubers nog, die voor het oog van miljoenen hun jaloersmakende levens leiden. Dat maakt onzeker. Mijn zoon appte de uitslag van een beroepskeuzetest die hij op school had gedaan. ‘Leuke opleiding, moet je doen!’, appte ik terug. ‘Maar daar zitten vast alleen maar natuurtalenten’, reageerde hij. ‘Talent is niet genoeg’, antwoordde ik. Want dat is mijn heilige overtuiging: talent kan gemakzuchtig maken. Je kunt nog zulke fantastische ingevingen hebben, of hemelbestormende plannen, als je ze niet ten uitvoer kunt brengen, gebeurt er nog niets. En dan…

Deze pubers voelen echt als onze kinderen Geen geraniums We zijn op weg naar onze vakantiebestemming, samen met de kinderen en de topmeiden die ons helpen. Over vier maanden komen er mogelijk drie jongeren bij. Een vol gezinshuis hebben we. Veertien jaar geleden zouden we een maand pubers opvangen als crisisplek. Dat werd al gauw langer, soms bleven de kinderen een halfjaar, soms twee jaar, soms vier jaar. We zien deze kinderen opgroeien tot mooie volwassenen, en wij mogen een stukje met ze meereizen. Wat zijn we trots op de dame die de wereld rond gaat reizen en op de man die nu een hbo-opleiding volgt en tuinen aanlegt. Met grote trots dragen we de titel ‘opa en oma’ en we hebben heerlijke knuffeldagen met de kleinkinderen. Nu zitten we…

Elke week vertelt een lezeres wat zij voor een ander doet. Carla Hendriks (64): “Als kind stuurden mijn moeder en ik al cadeautjes naar zieke mensen en kinderen. Dat vond ik zo leuk om te doen. Het gaf me een heel goed gevoel. Toen de Zonnebloem me twintig jaar geleden belde met de vraag of ik vrijwilliger wilde worden, was ik meteen enthousiast. De Zonnebloem is er om mensen met een lichamelijke beperking, en dan vooral ouderen, een heerlijke dag te bezorgen. Ze organiseren bijvoorbeeld vakanties en uitjes. Als vrijwilliger help ik bij de lokale activiteiten en uitjes. De stamppotdagen vind ik het leukst: gezellig met z’n allen stamppot eten in plaats van in je eentje met het bord op schoot voor de televisie.” dezonnebloem.nl Meedoen aan Dit doe ik? Mail…

OPEN BAND “Vertel dat jullie gewend zijn om verjaardagen te vieren en dat het je leuk lijkt als zij ook komt. Laat wel duidelijk merken dat je haar mening over verjaardagen accepteert en respecteert. Probeer een fijne en open band met haar te houden, dat lijkt me belangrijker dan samen verjaardagen vieren.” Diana VAN TWEE KANTEN “Ook al houd je niet van verjaardagen, je weet dat een ander het op prijs stelt en het waardeert als je komt. Jouw schoondochter moet zich er gewoon toe zetten. Hoeveel moeite is het voor haar om even langs te komen? Het is geven en nemen in een familie en dat mag je haar best vertellen.” Lammie JUISTE PERSOON “Ik zou niet zelf naar haar toe stappen. Dat kan voor spanning zorgen tussen jullie.…

Ik ben dankbaar voor de prachtige verlenging van onze relatie Verlenging van de liefde In Libelle 50 vertelt Bregje Bleeker een ontroerend verhaal over haar demente moeder. Ik heb hetzelfde meegemaakt, maar dan met mijn ex-vrouw. Na een huwelijk van 33 jaar besloten wij uit elkaar te gaan. Acht jaar later ontmoetten we elkaar weer en toen bleek dat onze gevoelens voor elkaar nog niet waren verdwenen. We maakten afspraakjes en het werd verdraaid gezellig, maar ik merkte ook dat er dingen niet klopten. Dit was onze dochters ook opgevallen en we besloten haar te laten onderzoeken. De uitslag van het neurologisch onderzoek bevestigde onze vermoedens: ze leed aan dementie. Ondanks het verdriet om de geestelijke aftakeling hebben we nog prachtige momenten met haar beleefd. Hand in hand maakten we…

ZATERDAG “Waarom doe je dat niet vaker?”, vroeg Han gisteravond, terwijl hij met z’n ellebogen op de keukentafel geleund zat te kijken hoe ik met het deeg voor een appeltaart bezig was. “Ben je dan zo dol op appeltaart?”, vroeg ik. “Niet echt, maar ik vind het leuk als je met zoiets vrouwelijks bezig bent.” Ik schoot in de lach. “Vrouwelijk? De meeste koks zijn man. En er zijn meer banketbakkers volgens mij dan, eh...” “Banketbaksters”, hielp hij. “Banketbakkerinnen”, zei ik. “Maar als je het zo leuk vindt, bak ik toch gewoon wat vaker iets voor je? Ik kan ook cake.” “Wow!”, zei Han. “Om de week appeltaart en cake. We gaan gouden tijden tegemoet!” “Jij zeker”, antwoordde ik. “Er kan bij jou best nog wat bij. Bij mij is…