Er is een redelijk classic nummer van de Nederlandse band De Dijk, met de multi-interpretabele titel ‘Groot Hart’. Als twintiger hoorde ik het ooit in een café waar ik was beland, omdat alle andere tenten dichtzaten, of voor ons tot verboden terrein hoorden, vanwege de diepgewortelde neiging om ons na een paar bacootjes als streetfighters te manifesteren.
Ik bloeide helemaal op van de teksten, gezongen door een man met een olijke en donkere stem, want eindelijk had ik het idee dat iemand me begreep, precies wat je hoopt van kunst.
Hij zong onder andere: ‘Ik heb een groot hart. Mijn hart is zo groot. Het wordt nog mijn dood.’ Wat hij daarmee bedoelde, begreep ik als persoon die aan dezelfde ziekte leed, is dat hij elke keer mooie vrouwen zag,…
