Geen politie, geen bioscoop, geen bank en slechts één kleine buurtsuper. Op het eiland Inishbofin is het leven simpel. Ik zit op een picknickbank voor mijn hotel, dat ook dienst doet als restaurant en bar. Een pint voor mijn neus, met daarachter het uitzicht op de rotsachtige kust. De zeelucht in mijn longen en de wind door mijn haren. Eigenaresse Donna brengt een broodje krab, gevangen door een bevriende visser, want op het eiland kent iedereen elkaar.
Inishbofin, gelegen voor kust van Connemara, telt zo’n 170 inwoners. ‘Hier wonen haalt alle ruis weg’, vertelt Donna. ‘Je leert wat je echt nodig hebt in je leven en wat niet.’ Tijdens het toeristische seizoen, dat loopt van half april tot half oktober, wordt er hard gewerkt. In de wintermaanden is het handjevol…