Het was ongeveer tien jaar geleden. Ik had het hoofd van een kiloknaller, de pokdalige huid van een vogelverschrikker en de conditie van iemand die getrouwd is met zijn PlayStation.
Ik besloot, nadat ik allerlei interviews had gelezen met schrijvers en televisiepresentatoren, waarin ze vertelden wat ze allemaal voor hun vak moesten laten, ontzettend veel, dat ik op zoek moest naar een personal trainer.
Het was niet zo dat ik volledig schijt aan sport had, maar in het team waarin ik voetbalde, zaten jongens die gerust een biertje of een bacootje in de rust dronken, omdat ze het niet konden opbrengen om nog uur te wachten op de vermaarde derde helft.
Het duurde even, vijf jaar of zo, voor ik daadwerkelijk samen met iemand aan mijn conditie en spiermassa ging…
