Heel gangster is het niet, daar gaat mijn street credibility, maar in de maand december, toen iedereen in ons gezin was gevloerd door de griep, heb ik samen met mijn vriendin naar de serie Emily in Paris gekeken. Ik was meteen verkocht. En dat kwam niet alleen door het springerige annex wulpse hoofdpersonage Lily Collins.
Het ging me vooral, met de kennis van nu, om de wijze waarop mode en marketing in beeld werden gebracht, een tikkeltje kluchtig en tegelijkertijd ontzettend waarheidsgetrouw. Want ik kan uit ervaring vertellen dat de wereld van de televisie, de kranten en de literatuur banaal is.
In diezelfde periode, terwijl iedereen in een hoek van de bank lag te verteren, merkte ik aan mezelf dat ik een afwijking kreeg: ik begon elke avond kleding…
