JAN VakantieJAN 2021

Liefhebbers van de VakantieJAN kunnen misschien wel raden waar ik, als het allemaal een beetje meezit, uithang deze zomer. Over mijn lievelingsplek in Spanje heb ik immers al eindeloos vaak verhaal gedaan. Mensenkinderen wat verlang ik naar dat niks-aan-de-hand-dorpje in Andalusië. Als ik mijn ogen dicht doe, ruik ik de pinos en de sinaasappelbomen rondom ‘ons’ huis op de berg al. Dan hoor ik de krekels, voel ik de zon op mijn huid, proef ik die grote groene olijven, de extra oude manchego, de boquerones en vinagre en de knisperend frisse lokale witte wijn. Ik zie mezelf verzonken in een boek, de jongens spelend in het zwembad, mijn dochter op zoek naar verse rozemarijn terwijl de man droog hout sprokkelt voor de barbecue. De makrelen die we vanmorgen op de…

Hoofdredactie Esther Goedegebuure Adjunct-hoofdredactie Gijsje van Bentum a.i. Art direction Monique Zevenhuizen Eindredactie Bartjan Bouman, Caroline Griep, Cleo Meulman Mode & beauty Charissa Hogerheijde (chef), Samira Bilij (beauty & mode), Paula Pennings (producer) Digital content manager a.i. Zoe Rosielle Redactie-assistent Ina Wagner Stagiairs Myrthe de Boer, Karlijn Lange Alana Lievens, Doortje Noordam Medewerkers Onno Aerden, Stefanie Bottelier, Berend van Breda, H.M. van den Brink, Liselore Chevalier, Greet Dol, Karen van Ede, Eric van den Elsen, Anna-Marie Janssen, Floor Knaapen, Jennifer Kunes, Sanneke Mandjes, May-Britt Mobach, Roger Neve, Judith Neyens, Marion Pauw, Eveline Rethmeier, Dennis Swiatkowski, Anneloes Tas, Floor Winter Country Manager Hearst Netherlands Marscha Krouwel Publisher Hante Anema BRAND MANAGEMENT  Brand manager Nicky de Man Junior brand manager Fleur Kroodsma SALES  CCO Creative Solutions Anne Marije De Vries Lentsch Sales…

FLOOR WINTER ‘Op de foto’s was geen lach te zien, geen rimpeltje, geen streng gezicht omdat er een snoepje werd gepikt, niets. Ze keerde de rug naar me toe’ ‘Ik kwam ze bij toeval tegen. In fotoboeken die lagen te wachten om opgeruimd te worden. Stoffig en vergeeld, sommige vielen uit elkaar. De omslagen waren in alle tinten bruin, ze voelden leerachtig aan. Mijn opa had alle albums netjes bewaard. Na zijn dood lagen ze bij mijn ouders thuis, opgestapeld. Zielig, dat vond ik ze eigenlijk. Ik keek en keek, bladerde, scande, concludeerde. Ik had een probleem. Ik zocht mijn oma Anneke, die ik me niet goed kon herinneren. In de stoffige albums van vergeeld papier hoopte ik haar terug te vinden. Ik vond haar niet, ik vond iets anders.’…

Yuki Isshiki 'Mijn Japanse ouders hadden oog voor vormen, kleuren en esthetiek. Dat hebben ze me meegegeven' Hoedenontwerpster Yuki Isshiki werd geboren en getogen in Osaka, Japan. Haar ouders brachten haar de liefde voor kwaliteit en ambacht bij. Op haar 23ste vertrok ze naar Londen om hoeden te leren maken. 'Culturele invloed is voor mij vanzelfsprekend' ‘Culturele invloeden zijn voor mij vanzelfsprekend. Ik kijk naar wat ik mooi vind, naar vormen en materialen. Ik maak zelfs geen schetsen, omdat ik dat beperkend vind. Mijn familie is een ambachtsfamilie. Mijn moeders familie handelde in kimono’s, dus ik heb altijd meegekregen om kwaliteit over kwantiteit te verkiezen, omdat je zo langer met je spullen kunt doen. Mijn familie van vaderskant bestond voornamelijk uit timmermannen. Mijn ouders waren beiden heel goed met hun…

Buiten sloeg de regen tegen de ramen. Mijn voeten werden al maanden niet meer warm. We zaten Ik Vertrek te kijken. Een stel had zo’n heel schattig huisje in Zuid-Spanje gekocht voor minder dan een ton. Midden tussen de olijfboomgaarden. Uitzicht op zee. Mijn man en ik keken elkaar aan. We hadden net een jaar daarvoor onze respectievelijke huizen met overwaarde verkocht. Van die overwaarde wilden we een beleggingspand kopen, maar daar was het bedrag eigenlijk net te klein voor. Misschien is een vakantiehuis ook wel leuk, dachten we. Voor de grap googelden we ‘real estate andalucia’. Overal lagen rattenkeutels en het dak was ingestort. Maar op de hellingen groeiden olijfbomen en wilde lavendel. We keken elkaar aan. We waren verliefd Omdat op internet enkel slechte foto’s en summiere omschrijvingen…

Op de kaart had het dorp eruitgezien als een lang grijs lint in het dal langs de rivier, een plek zonder bezienswaardigheden, goed voor een overnachting op de weg naar het pittoreske achterland waar hij zich lang en grondig in heeft verdiept. De plaats beschikte bovendien over een opvallend groot aantal hotelkamers die nog vrij waren, althans voor wie de gewoonte had om ruim van tevoren te reserveren. Zo iemand dus als hij. Hij boekte: tweepersoons, zonder uitzicht (want het zou toch avond zijn). Kinderbedjes: tegen geringe meerprijs bij te plaatsen (hij smokkelde een beetje met de leeftijd van de twee). Ontbijt: niet inbegrepen (want altijd of te duur dan wel te karig of te uitheems). En klapte toen tevreden zijn laptop dicht. Dat was vijf maanden terug. Maar nu…