Met een mengeling van bewondering en bevreemding en nou oké dan, ook een snufje jaloezie, bestudeer ik altijd die vrouwen die zich kunnen beperken tot twee blokjes chocola, dat ene wijntje, een kinderhandje chips of een half stukje taart. Ze zeggen overal ja op, maar nooit voor een tweede keer. Ze genieten oprecht, met deftige muizenhapjes, en laten– à la een Française – altijd een deel van het gerecht onaangeroerd op hun bord achter, verzuchtend dat het verrukkelijk was. Mijlenver staat het van me af, zo’n natuurlijke vorm van zelfbeheersing. Ik ben meer het type van doe mij nog maar een stuk, en ahum, is die zak nu al leeg? Ik ben zelfs in staat mijn bord af te vegen met een stuk brood voor dat laatste restje saus, verzuchtend…
