Inhoudsopgave van Editie 6 - 2025 - Heaven

Eigen beheer/Snowstar Records De Amsterdamse Sophie Schwartz deed vijf jaar geleden voor het eerst van zich spreken als Sophie Straat. De activistisch ingestelde zangeres viel op door de manier waarop ze het levenslied nieuw leven inblies en het genre een geheel eigen invulling gaf. Helaas bleek het een brug te ver om levensliederen te koppelen aan activisme en hoewel ze op haar debuutalbum Smartlap Is Niet Dood nog een manmoedige poging deed om smartlappen te combineren met nederpop, bleek ze met haar popliedjes een veel groter publiek te bereiken dan met haar levensliederen. Het verbaast me ook niet dat ze op het nieuwe Wie De Fak Is Sophie Straat? de smartlapachtige liedjes achter zich laat, al is het zeker niet zo dat ze zich alleen nog maar op nederpop richt;…

Haar album Piece Of Me was een van mijn favoriete platen van 2022 en bij eerste (voortijdige) beluistering van het inmiddels verschenen Cover Girl gaat ook dat album bij mij hoge ogen gooien. Ze maakte het wederom in nauwe samenwerking met Leon Michels, een spilfiguur in New Yorkse (retro)soulscene rond het Daptone-label, die ook een eigen platenlabel – Big Crown Records – en een eigen opnamestudio runt. Lady Wray – geboren als Nicole Monique Wray – scoorde als zeventienjarige een enorme hit met Make It Hot. Ze verkeerde in de entourage van Missy Elliott, die haar min of meer had ontdekt. Maar de carrière van Wray nam niet de hoge vlucht die zich leek aan te dienen, onder meer door tegenvallende verkopen van de vervolgsingles. “Mijn toekomst was bright. Missy…

Oog in oog staan met een monsterlijk natuurfenomeen: een dertig meter hoge golf die alles wat in zijn weg staat moeiteloos kan verpletteren. De ogen van de surfer Patrick Watson krijgen een twinkeling als hij in een Hilversums restaurant praat over Nazaré, de plek in Portugal waar zeker in de winter extreem hoge golven als een muur van water op de kust beuken. “Ik ga die golf echt niet pakken! Het is zo eng! Je moet een doodswens hebben om over die golf te willen rijden. Moeiteloos kan het alles in je lichaam breken. Nee, ik wil erheen om vanaf een klif het monster in de bek te kijken. Hoe zien de tanden van de natuur eruit?” Canadees Patrick Watson is gefascineerd door de natuur. Maar niet de door de…

Iets meer gespannen dan anders begin ik aan ons zoomgesprek. Ik sprak haar ten tijde van haar tweede plaat al eens backstage toen ze als voorprogramma in mijn woonplaats optrad, kocht de meeste van haar platen en had het interview rustig voorbereid. Maar te elfder ure ontdekte ik dat ze naast een roman inmiddels ook een flinke reeks podcasts op haar naam heeft staan. In elke aflevering van Before The Light Goes Out is een bevriende muzikant of auteur te gast. Na de eerste vraag: Hoe heb je vannacht geslapen, vraagt ze naar hun nachtrust en alles wat zich daaromheen afspeelt. Ze blijkt een uitstekende interviewer en ontfutselt onder meer Steve Nieve, Heather Unthank, Chris Difford, Marry Waterson en Tom McRae openhartige verhalen. Wanneer ik opmerk dat ik na het…

D.K. Harrell zong zijn eerste woordjes toen hij achttien maanden oud was en B.B. King – nog altijd zijn grote idool – op de autoradio had gehoord. “Toen begon ik te praten en mijn moeder was zo opgewonden dat ze alles deed om me meer te laten babbelen. Maar het enige dat ik had opgepikt was: ‘The thrill is gone’. Nu grapt ze dat ze me daarna nooit meer heeft stilgekregen.” Pijn en verdriet “Geld komt en gaat, en in de entertainmentbranche kun je jezelf verliezen in het najagen van geld, of je nu acteur, muzikant of zanger bent. Geld is fijn om te hebben, voor onderdak, kleding, vervoer, maar ik denk dat trouw blijven aan jezelf ervoor zorgt dat mensen je als artiest zien. De muziek is één ding,…

1) Geen oorlog 2) Gemoedsrust 3) Harmonie 10 CURTIS MAYFIELD We Got To Have Peace (1971) Met deze song lijkt Mayfields typische falsetto het erin te willen hameren. Terwijl de Verenigde Staten gebukt gaan onder interne onrust en racisme, en napalm laten regenen op Vietnam, bezingt hij de vrede. Dat moet (through our voice the world knows there’s no choice) en kan (meet and shake the other’s hand). Eerder, als lid van The Impressions, uitte hij zijn betrokkenheid bij de zwarte burgerrechtenbeweging met songs als People Get Ready, Keep On Pushing en We’re A Winner. In de illustratie is het door de Engelse designer Gerald Holtom in 1958 ontworpen vredesteken verwerkt. Dat was ongekend populair in de jaren zeventig. Albo Helm 9 ELVIS COSTELLO (What’s So Funny ’Bout) Peace, Love And Understanding…

Never stop believing There is goodness in the world “Ik was in 2018 in Portland, Oregon”, vertelt John Gorka vanuit zijn huis in Minnesota, “En ik zag op tv een protestmars van jongeren tegen de beruchte ‘school shootings’. Op dat moment fluisterde een klein stemmetje me in dat we altijd moeten blijven hopen dat het goede uiteindelijk zal overwinnen. Ik verwoordde dat in Partical & Wave (Goodness In The World), dat in twee versies – één met band en één solo akoestisch – op mijn nieuwe plaat staat. Het is geen themaplaat, maar eerder een collectie van ‘misfits’: nieuwe en oudere songs die niet in vorige collecties pasten. Er staat ook één cover op: Harris And The Mare, nota bene een moordballade van folkzanger Stan Rogers, met wie ik in…

Studentikoos en hip, zo zou je de koffiezaak het best kunnen beschrijven. Michiel Bakker valt daar qua verschijning niet uit de toon. Geen prater die de ruimte claimt. Zijn handen verraden echter iets anders: bebloede knokkels. “Vreedzame kickbokser”, zegt hij glimlachend. “Ik train alleen. Ik kan mezelf vrij goed pushen.” Ook de muziek van het dit voorjaar verschenen Fragmenten Van De Achtste Dag – opgenomen met producer en multi-instrumentalist Pim van de Werken – is aanwezig zonder zich op te dringen. Geen virtuoze gitaarpartijen of vocale bravoure, maar liederen waarin juist de scheurtjes en onvolkomenheden zeggingskracht krijgen. “Ik wilde eigenlijk een heel sobere, Cohen-achtige plaat maken. Stem, gitaar, een beetje aankleding. Maar in de studio merkte ik hoeveel er mogelijk is. Pim kwam met heel veel eigen ideeën, en dat…

Big Crown/Konkurrent Lady Wray mag dan een relatief jonge naam zijn, dat wil niet zeggen dat de als Nicole Wray geboren soulzangeres pas net komt kijken. Eind jaren negentig deed ze onder haar echte naam al van zich spreken op het doorbraakalbum Supa Dupa Fly van Missy Elliott. Hoewel ze daarna als achtergrondzangeres voldoende emplooi vond, zou het nog dertien jaar duren voor Nicole Wray haar eerste soloalbum uitbracht: Boss Chick (2010). Twee jaar later was ze als songwriter medeverantwoordelijk voor meer dan de helft van de nummers van het tweede album van Lee Fields And The Expressions: Faithful Man. Eind van dat jaar richtte ze met Terri Walker het retrosoulduo Lady op. Samen namen ze een goed ontvangen titelloos debuutalbum op (2013). Toen Walker opstapte, ging Wray alleen verder…

“Inspiratie voelde voor mij lange tijd ongrijpbaar, alsof het iets magisch was dat zomaar opdook. Je moet kunnen openstaan voor een vreemd soort gevoeligheid, voor externe prikkels. Ik merkte echter tijdens het maken van dit album, dat ik juist veel minder gevoelig wilde zijn voor mijn omgeving. Er vinden momenteel zoveel gruwelijkheden plaats in de wereld. Maar als je jezelf van je gevoel afsluit, dan heb je als muzikant (en mens) een probleem. Ik moest voor Dark Sky Reserve op zoek naar inspiratie. Misschien dat ik me daarom voor dit album meer dan ooit heb laten inspireren door het kijken van films en series. Die hielpen mij om die gevoeligheid/openheid voor de ‘echte’ wereld terug te krijgen.” Song: An Hour Per Day Inspiratie: Only Yesterday (Omohide Poro Poro) (1991) “Een…

Zwarte humor valt hem niet te ontzeggen, al is Cass McCombs zeker geen lachebekje. Voor iemand die beweert dat schrijven hem niet gemakkelijk afgaat, is de enigmatische, in Concord, Californië, geboren songschrijver relatief productief. Vorig jaar keerde hij terug naar zijn oude platenlabel Domino dat Seed Cake On A Leap Year uitbracht, een collectie oudere, nog nooit uitgebrachte songs van rond de eeuwwisseling. Die retrospectieve missie bracht hem op het idee van Interior Live Oak, een veelzijdige verzameling songs die alle disciplines beslaan die hij in zijn bijna dertig jaren omspannende carrière beoefend had. Van indiefolk, melodieuze westcoastpop, desert music en americana tot stevige fuzzrock. McCombs nam Interior Live Oak op met vroegere bandleden als drummer Jason Quever en bassist Chris Cohen. En op twee verschillende locaties: San Francisco en…

“Kijk naar films. Vaak zijn mannen het hoofdkarakter en heeft de vrouw een bijrol”, zegt Cato van Dijck boven haar thee in een Amsterdams café. “In boeken is het ook vaak zo. Een vast concept als het ware. Maar wat als je het perspectief omdraait? Verhalen vertelt vanuit het oogpunt van een vrouw en haar dus de hoofdrol geeft? Dat maakt het voor ons zoveel interessanter en uitdagender. Uitgaan van het standpunt van de vrouw. Dat perspectief is voor My Baby belangrijk. Het is geen gebaand pad, maar het verbreedt het wereldbeeld. Het is noodzakelijk om dat geluid te laten horen.” Haar broer Joost kan zich daar helemaal in vinden. “Als enige jongen thuis ben ik opgegroeid met drie zussen. En Daniel (de gitarist, SW) is vrijwel alleen door zijn…

One Little Independent Sinds 1999 toont de Engelse singer-songwriter Kathryn Williams op haar veertien albums haar veelzijdigheid, ook in haar samenwerkingen. Maar in deze elf songs op haar vijftiende is ze zelf bepalend voor het geluid, al schreef ze samen met Paul Weller (Gossamer Wings), Beth Nielsen Chapman (Move Me) en Polly Paulusma (Goodbye To Summer en Tender). Weller speelde en zong ook mee op hun nummer, net als Polly Paulusma dat deed. Ondanks dat ook Ed Harcourt nog piano speelde in vier songs, mariachi-bas in een andere én nog in een nummer meezong, is Williams’ album verre van een sterrenparade. Ze werkte nauw samen met Leo Abrahams, die gitaar, bas, toetsen, ukelele speelde, meezong en het geheel produceerde, en Neil MacColl, die gitaar speelde, zong en samen met Abrahams…

Om met de deur in huis te vallen: Gary Bartz heeft een broertje dood aan jazz. Niet aan de muziek natuurlijk, maar aan het woord. “Jazz is van oorsprong een scheldwoord. Deze grootse muziek verdient het niet om een scheldwoord als naam te hebben”, zegt de eigenzinnige muzikant via een videoverbinding vanuit zijn huiskamer in Emeryville, Californië. Met zijn lange krulhaar in een paardenstaart op zijn rug en een donker shirt, kleedt de muzikant zich thuis eenvoudiger dan met de picobello pakken die hij op het podium draagt. “Jazz betekende zoveel als ‘pussy’, neuken. Het werd populair in de sekshuizen van New Orleans. ‘Ik ga naar de jazzclub’, hield in dat je naar de hoeren ging. Het is een negatief woord dat ik niet accepteer, nooit. Het is net zoiets…

De labels ‘smartlap 2.0’ of ‘Nederlandse pop’ werpt ze van zich af. Ze bevindt zich nu op het terrein waarop ze zich het meest happy voelt: bevlogen punk. “Toch kan ik niet ontkennen dat het anders klinkt dan voorheen. Ik ontwikkel – godzijdank – en mijn muziek gaat met mij mee. Tijd, de juiste mensen en ervaring geven mij voor het eerst muziek waar ik zelf graag naar luister.” Radicaal Zo’n vijf jaar geleden lanceerde haar afstudeerproject aan de Haagse Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Sophie Schwartz als artieste. De levensliederen van haar ep ‘t Is Niet Mijn Schuld (2020) leverden haar direct een Edison op. Muzikaal gezien is te begrijpen waarom Spotify haar werk toen onder ‘polderpop’ schaarde, maar inhoudelijk was er al iets anders gaande. Sophie vanachter haar…

Belinda Mental Records Michiel Bakker mag dan tegenwoordig in Utrecht wonen, als singer-songwriter J.M. Baccus ligt zijn achtergrond onmiskenbaar in Zeeland. Hij doet sterk aan zijn provinciegenoot Broeder Dieleman denken, al is zijn muziek toch net iets melodieuzer, rijker aangekleed en toegankelijker. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van producer en multi-instrumentalist Pim van der Werken, die Baccus’ meeslepende liedjes van extra aankleding voorziet, samen met vijf andere muzikanten. Het laat onverlet dat de basis van J.M. Baccus’ muziek gebet is in die typische Zeeuwse no-nonsense stijl, al zijn er zeker ook lijnen te trekken naar het werk van internationaal bekende acts als Leonard Cohen, Tom Waits en Nick Cave. De goede verstaander weet direct waar hij het moet zoeken, ook al is enig doorbijten wel gevraagd en…

Als we in de jaren zeventig beginnen (en daarmee dus grotendeels de geschiedenis overslaan) heb je Neil Young, de Canadees die met Southern Man (1970) en Alabama (1972) stevig uithaalde naar de racistische elementen aldaar: See the old folks tied in white ropes, verwijzend naar de Ku Klux Klan. Daar konden de southern rockers van Lynyrd Skynyrd niet om lachen, en in Sweet Home Alabama (1974) lieten ze weten: I hope Neil Young will remember, a southern man don’t need him around. Ook in 1974 verscheen Randy Newmans Good Old Boys, een conceptalbum waarvan de teksten zo scherp waren dat het bekendste nummer van die plaat – Rednecks – vermoedelijk nooit meer op de radio te horen zal zijn. Dat waren de voetsporen waarin Tom Petty in 1983 wilde treden…

Memphis Industries/V2 Hoewel je het tegenwoordig nog maar zelden leest, kwam je vroeger in recensies van platen van Nederlandse artiesten nog weleens de term ‘on-Nederlands goed’ tegen. Dat was natuurlijk een compliment, maar tegelijkertijd lag in die opvatting besloten dat het gemiddelde niveau van wat in Nederland aan popmuziek werd gemaakt maar matig was in vergelijking met het buitenland. Dat minderwaardigheidsgevoel zijn we gelukkig kwijtgeraakt. Niettemin is het een term die ik met alle plezier gebruik voor Dark Sky Reserve, het tweede album van Robin Kester, zij het dan wel in een heel andere betekenis dan hierboven geschetst. Als ik Dark Sky Reserve ‘on-Nederlands goed’ noem, bedoel ik dat namelijk heel letterlijk; niet als sneer naar de rest van wat hier gemaakt wordt, maar als verwijzing naar het feit dat…

Domino Met Interior Live Oak is Cass McCombs toe aan zijn twaalfde album en dat de pijp nog lang niet leeg is moge blijken uit het feit dat hij op dit nieuwe album maar liefst zestien nieuwe songs brengt. Nu betekent meer niet automatisch beter, zoals zijn twaalf jaar geleden verschenen dubbel-cd Big Wheel And Others nog bewees. Hoewel een lange zit met 74 minuten speeltijd, telt Interior Live Oak wel allemaal hele mooie songs en je hoeft ze natuurlijk niet in één keer tot je te nemen. Met drie verschillende medeproducers (Jason Quever, Chris Cohen, Sam Owens) en per nummer net een andere muzikale invulling, ontstaat toch een subtiele variatie tussen meer folky, meer folkpopachtige en meer richting folkrock neigende songs, steevast warm gezongen door McCombs. Interior Live Oak…

SO Recordings Voor een band waarvan de kracht zo sterk is geworteld in livemuziek, blijft het maken van een studioalbum altijd een uitdaging. Voor Echo werkte het drietal – Cato van Dijck (zang, gitaar), Daniel de Vries (gitaar, zang) en Joost van Dijck (drums, zang) vormen al sinds 2012 een hecht trio – samen met de door de wol geverfde producer/mixer Martijn Groeneveld. De mix van psychedelica, funk, trance, blues en voodoo is gebleven en klinkt misschien iets filmischer en meeslepender dan op de voorgaande albums. Dansbaarheid staat uiteraard voorop, maar er is meer ruimte voor experiment. Volgens My Baby moet je het album zien als een verkenning van echo’s – zowel letterlijk als figuurlijk – gebaseerd op oude mythen, vrouwelijke archetypen en de eindeloze nagalm van de tijd. Geïnspireerd…

GARY BARTZ - ANOTHER EARTH (1969) Een ufo-waarneming boven New York inspireerde Bartz tot dit avontuurlijke album, waarop zwaargewichten meespelen als tenorsaxofonist Pharoah Sanders, trompettist Charles Tolliver, pianist Stanley Cowell, contrabassist Reggie Workman en drummer Freddie Waits. In het kader van de vijftigste verjaardag speelde Bartz in 2019 het album integraal op North Sea Jazz, samen met Tolliver en saxofonist Ravi Coltrane (de zoon van). MILES DAVIS - LIVE-EVIL (1971) Bitches Brew (1970) was de big bang van de jazzrock/fusion, maar Miles Davis vond zijn draai in de rock pas echt op Live-Evil, een livealbum dat werd samengesteld uit optredens in The Cellar Door. De integrale concertreeks werd in 2005 uitgebracht op de boxset The Cellar Door Sessions 1970. Bartz speelt alt- en sopraansax. GARY BARTZ NTU TROOP - I’VE…