Inhoudsopgave van Editie 4 - 2025 - Heaven

Zijn nieuwste album Happy Pt. 2 is geen naïeve ode aan het geluk, maar een heldere blik op de fragiele balans tussen verlies en vreugde. “Na verdriet komt het geluk terug,” zegt hij. “Maar het is nooit meer hetzelfde.” Die gedachte zindert door in muziek, waarin het zonlicht voelbaar is, maar altijd met een rand van schaduw. Douglas Firs is het muzikale project van Gertjan Van Hellemont, die samen met Sem Van Hellemont, Simon Casier (Balthazar) en Laurens Billiet (onder andere bij Admiral Freebee) een hechte en rijkgeschakeerde band vormt. De groep beweegt zich tussen Amerikaanse roots, indie en degelijke popsongs met een nadruk op melodie. De arrangementen zijn rijk, het geluid is open en warm. Ze maken muziek die swingt en bezint, die catchy is zonder gemakzuchtig te worden.…

Het interview zou plaatsvinden in Amsterdam, maar kan helaas geen doorgang vinden omdat de bagage van het Amerikaanse duo nooit is aangekomen. Ze zijn gestrand in een Londens hotel. Het gesprek verloopt via een beeldverbinding, maar nog voor de conversatie goed en wel op gang komt, worden ze gebeld door de receptie. Even is er de hoop dat hun koffers terecht zijn, het blijkt valse hoop. Julien Baker: “Het is vervelend, maar er zijn ergere dingen. We leven nog en hebben geld om te eten.” Een opvallend goed gemutste Mackenzie Scott sluit zich daarbij aan. Het is duidelijk dat de twee vaker in hun leven te kampen hebben gehad met vervelende situaties. Ze groeiden beiden op in de Deep South – Baker in Memphis, Scott in Macon, Georgia – in…

V2 Is er een instrument dat vrouwelijker klinkt dan de harp? Het is in elk geval heel moeilijk om met een harp een beetje stoer te klinken en dan hoeft het niet te verbazen dat je het instrument in de popmuziek niet heel veel tegenkomt en dan nog hoofdzakelijk in een rol op de achtergrond. Wat het extra knap maakt dat Remy van Kesteren als harpist uitgerekend in de popmuziek naam probeert te maken. Leave What You Know luidt de titel van zijn nieuwe cd, een titel die niet zomaar is gekozen, want op het album zet hij de harp op een andere manier in dan we gewoon zijn en komt met behulp van een hele batterij aan gastvocalisten, onder wie Marcel Veenendaal, Robin Kester, Pitou, Someone/Tessa Rose Jackson, Luwten…

Wanneer ik Thijs Kuijken vraag hoeveel invloed de andere bandleden op Time Drifts hebben gehad, lacht hij besmuikt en zegt: “Nou, weinig.” En dat terwijl hij in vroegere interviews toch vaker heeft gezegd dat het leuk zou zijn om met de hele groep – die tegenwoordig na enige personeelswisselingen bestaat uit Clasine Haringsma (gitaar), Nick Jongen (bas) en Tammo Kersbergen (drums) -samen een album te maken. “Ik schrijf de songs en op de plaat probeer ik zo veel mogelijk zelf te doen. Maar op het podium zijn we een band. Het is niet zo dat ik er moeite mee heb om dingen uit handen te geven. Ik vind het gewoon leuk om de zaak zelf vorm te geven. Zeker met deze plaat heb ik daar veel tijd voor genomen. De…

One Little Indian/Bertus De accenten op haar naam verraden dat Árný Margrét dan wel in het Engels zingt, maar beslist niet uit een Angelsaksisch land afkomstig is. Haar volledige naam luidt Árný Margrét Sævarsdóttir, dus dan is duidelijk dat ze uit IJsland komt. I Miss You, I Do is haar tweede album en grotendeels in Amerika opgenomen met gevierde indiefolkproducers als Josh Kaufman, Andrew Berlin en Brad Cook. Margrét koos bewust voor een meer Amerikaans rootsgeluid dan op haar drie jaar geleden uitgebrachte debuutcd They Only Talk About The Weather. Maar haar intieme, ‘kleine’ liedjes zijn gebleven, net als haar betoverende zang. Want hoewel iets rijker geproduceerd, met hier en daar ook americanaaccenten, is de magische charme van haar stem en liedjes gebleven en dwaal je als singer-songwriterliefhebber met alle…

Excelsior/V2 Net als Debbie Harry vaak Blondie werd genoemd, neem ik aan dat singersongwriter Gertjan van Hellemont veelal wordt vereenzelvigd met Douglas Firs, de Gentse band waarvan hij frontman is. Al te raar is dat niet, aangezien Douglas Firs toch vooral Van Hellemonts persoonlijke geschiedenis belichaamt. Zo belichtte het vier jaar geleden verschenen Heart Of A Mother de tegenstrijdige gevoelens die hij ervoer toen hij in één week het heuglijk nieuws te horen kreeg dat hij vader zou worden, maar ook moest vernemen dat zijn moeder nog maar enkele weken te leven had. Toen vervolgens een maand na het overlijden van zijn moeder zijn oma overleed aan de gevolgen van corona, was het niet vreemd dat Heart Of A Mother niet uitblonk in vrolijkheid. Wat dat aangaat stemt de titel…

Bij linedancing denk je al snel aan rijen countryfans die verkleed als cowboy synchroon danspasjes uitvoeren. Hou dat beeld vast, maar stel je in plaats van een wit, een gemêleerd Afro-Amerikaanse publiek voor. Black linedancing is niet nieuw, maar begint de laatste tijd steeds grotere vormen aan te nemen. Overal wordt er gelinedanced in de VS: in clubs en gymzalen, op bruiloften, barbecues en rodeo's. Zoals het altijd gaat met zwarte subculturen lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat het fenomeen overwaait naar Europa. Eind jaren vijftig is Amerika in de ban van dansrages als The Twist, The Locomotion en The Madison. Die laatste dans, gebaseerd op een routebeschrijving (hoe kom ik bij Madison Avenue? Links en dan weer links.) is de eerste niet country line dance. De hit…

Halverwege het gesprek gaat Ani DiFranco met haar vingers door haar halflange haar. Ze staart door haar zwarte bril en zegt, radeloos: “Verzet organiseren is zo complex.” We hebben het, natuurlijk, over de politieke situatie in de Verenigde Staten, waar de regering Trump in snel tempo democratische instituties afbreekt, de pers de mond snoert en verworven rechten van vrouwen inperkt. Ze voelt niet alleen vertwijfeling, maar ook woede. Folk-feminist hero Ani DiFranco is boos op al die progressieve Amerikanen die in november op verkiezingsdag niet gingen stemmen. Als verwende kinderen die hun zin niet kregen. “Ongelooflijk blijft het. Dus een democratische, gekleurde vrouw was voor jullie niet opwindend genoeg om naar de stembus te gaan? Hoe grensdoorbrekend wil je het hebben? Misschien was ze niet de perfecte kandidaat voor je…

Beatles of Stones? Hoe vaak is die vraag niet gesteld? Geen keuze maken, zeggen dat je beide goed vindt, wordt alom beschouwd als vlees noch vis. Niet kniezen maar kiezen. Een groot deel van ons leven valt ten prooi aan dwingende keuzes tussen twee schijnbare tegenpolen. Die keuzestress leidde tot een particulier beoordelingssysteem dat, me beperkend tot popmuziek, geheid op scheve ogen stuit. Hoewel over smaak valt te twisten en ik altijd bereid ben mijn beperkte opvattingen in te ruilen voor betere, denk ik dat ik voor mezelf zo langzamerhand kan uitmaken welke muziek de meeste kwaliteit bezit. Laat ik beginnen met de kwestie die in de popmuziek zorgt voor een waterscheiding die muziekliefhebbers in twee kampen verdeelt. Met het mes op mijn keel zou ik op die onzinnige vraag…

Hiigo/Bertus Na al negen singles te hebben uitgebracht, kwam de Zwolse band Hiigo onlangs dan eindelijk met hun debuutalbum Leven In De Leegte op de proppen. Het succes van de groep is in de loop van de afgelopen vier jaar langzaam gegroeid en als je Leven In De Leegte hoort, is dat ook niet zo vreemd, want de nederpop van dit kwintet zal je leven niet veranderen, maar de liedjes van Hiigo luisteren heel aangenaam weg, een beetje zoals de gemiddelde song van Bløf of Racoon dat ook doet. Dat Hiigo daarbij de iets scherpere, rockende randjes mist die je bij Bløf af en toe nog hoort, is verder ook niet erg, want hun melodieuze nederpop vraagt daar ook niet echt om. In Hans van der Werf bezit de band…

Hoesfoto Tierinii: “Die is genomen op een kruispunt en die symboliek is belangrijk. Want het kruispunt is waar verschillende geluiden en culturen samenkomen. Memphis vormt het hart van zo veel muziek: blues, soul en rock. Het voelde als de perfecte locatie voor de cover, maar eerlijk gezegd dachten we daar nog niet over na tijdens de fotosessie. We hadden gewoon lol. Uiteindelijk is er iets uitgekomen dat oprecht aanvoelt.” Ori: “Het gaat over onze roots. Memphis is de basis van wie we zijn. Het Arcade Restaurant op de achtergrond is het oudste restaurant van de stad en wij voelen ons daar thuis.” Tierinii: “Ook het Rum Boogie Cafe op Beale Street heeft een speciaal plekje in ons hart. Het is een locatie met een rijke muzikale geschiedenis. Maar The Overton…

Een Amerikaanse president die elke zomer zijn lievelingsliedjes deelt met het volk, met een smaak die reikt van gitaarrock tot hiphop. Ja, dan voelt tien jaar opeens als erg lang geleden. How Much A Dollar Cost van Kendrick Lamar was Barack Obama’s favoriete nummer van 2015. Het begint als oude soul, met piano, blazers en een contrabas – tot de harde drumslagen de muziek deze eeuw intrekken. Lamar begint te vertellen over een confrontatie met een dakloze man die hem om een dollar vraagt. Hij geeft die niet, waarna hij in gepeins verzeild raakt. Had hij dat geld niet gewoon moeten geven? Hij is tenslotte ook weleens geholpen. En bovendien: hoe kun je het systeem veranderen? De muziek: hiphop, soul en jazz waaieren door elkaar. Het klinkt ambitieus wat Lamar…

Het voorval is veelzeggend voor de muzikant die naam maakte als harpist in de klassieke wereld en daarna opnieuw naam maakte door zich in andere genres te mengen met eigen composities. Om zo’n afslag te durven nemen, moet je iemand zijn die het avontuur met plezier tegemoet ziet. Stressbestendig is ie. Lijkt me handig als muzikant. Ben jij dan nooit zenuwachtig? “Ja, vroeger weleens, maar nu speel ik mijn eigen composities. Dat voelt veel minder gevaarlijk dan wanneer je een klassiek stuk speelt en weet dat je elk nootje precies moet raken. Dat is een heel ander gevoel.” Wanneer ik Remy vraag naar de titel van zijn nieuwe album, Leave What You Know, en wat hij zelf heeft achtergelaten om dit album te kunnen maken, volgt een spraakwaterval. “Als muzikant…

Hij doseert zijn werkzaamheden, maar zit duidelijk nooit lang stil. Naast nieuwe producties, recentelijk onder meer van On-U oudgedienden Creation Rebel en African Head Charge, verschijnen er met enige regelmaat heruitgaven van zijn back catalogue. Geen overbodige luxe, want het vinden van de originelen was lang onbegonnen werk. De beginnende labelbaas ging destijds (vaak kortstondige) distributiedeals aan die zelden heel duurzaam bleken. Jarenlang was het dus een kwestie van het spul kopen als je het tegenkwam. Sherwood bleef zelf echter wel nadrukkelijk eigenaar van de rechten. Een slimme zet, waardoor een flink deel ervan in samenwerking met Warp Records inmiddels weer prima verkrijgbaar is en hij het ook via de streamingdiensten zelf kan aanbieden. Daarnaast verzorgt Sherwood nog zo nu en dan het livegeluid van gerelateerde acts – een niet…

10 CICERO A Praia (2015) De uit Rio de Janeiro afkomstige Cicero Lins maakt muziek in de traditie van Caetano Veloso en andere grootheden uit de tropicália. Hij kruidt relaxte Braziliaanse genres als bossanova met beats, blazers en psychedelica. En natuurlijk is het strand in Rio nooit ver weg. Ze haalde me thuis op en nam me mee naar het strand. Albo Helm 9 NEIL YOUNG On The Beach (1974) Peinzend staart hij naar de zee. Zijn gedachten zijn donker. The world is turning, I hope it don’t turn away/All my pictures are falling from the wall where I placed them yesterday/I need a crowd of people but I can’t face them day to day. Het leven is niet altijd makkelijk. I went to the radio interview, but I ended up alone…