Ik ben een tijdje verslaafd geweest aan podcasts. En dat bedoel ik niet licht. Werkelijk op elk moment dat ik alleen was, zette ik er eentje aan. Elke fietstocht, elke tandenpoetssessie, tijdens het koken, het afwassen, het aankleden en het make-uppen: podcasts waren de soundtrack van mijn leven. Ik vond het ideaal: ik kon tijdens die momenten waarop mijn hoofd op de automatische piloot stond, toch nog iets nuttigs doen. Multitasken op z’n best, toch? Pas veel later besefte ik dat die constante prikkel die ik mijn brein gaf eigenlijk vooral een manier was om te ontsnappen. Wie zijn brein de hele tijd vult met podcasts, muziek, werk of mensen, hoeft niet echt na te denken. En wie niet hoeft na te denken, hoeft niet te voelen. En wie niet…
