“Laatst filmde ik voor mijn nieuwe documentaire Verloren jongeren, over jongeren die jaren in de pleegof jeugdzorg zaten en het vanaf hun achttiende ‘alleen’ moeten doen. Ik bezocht Xaron, een goeie, leuke gast, wónderlijk intelligent ook, maar met veel problemen, onder andere verslaving. Kliniek in, kliniek uit… Zijn kamer was één grote tyfuszooi, het stonk. Xaron zelf was één brok ellende. Maar er stonden ook allemaal instrumenten op zijn kamer. ‘Speel je?’ vroeg ik – hij was niet zo’n kind dat vroeger door zijn ouders op muziekles werd gezet, zeg maar. Hij knikte, had het zichzelf aangeleerd. En toen kroop hij achter zijn keyboard en begon hij zomaar, uit het niets, een stuk uit Für Elise van Beethoven te spelen.
‘JE VERANDERT NOOIT DE PLEK WAAR JE WIEG STOND. DAT…
